1 / 42

4. TEORETYCZNE MODELE PROCESÓW WSPÓŁBIEŻNYCH

4. TEORETYCZNE MODELE PROCESÓW WSPÓŁBIEŻNYCH Teoretyczne modele uwzględniają wybrane cechy rzeczywistych procesów, stanowiąc kompromis pomiędzy łatwością i jakością modelowania. Konstruując model obliczeń należy mieć na względzie:

pancho
Download Presentation

4. TEORETYCZNE MODELE PROCESÓW WSPÓŁBIEŻNYCH

An Image/Link below is provided (as is) to download presentation Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author. Content is provided to you AS IS for your information and personal use only. Download presentation by click this link. While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server. During download, if you can't get a presentation, the file might be deleted by the publisher.

E N D

Presentation Transcript


  1. 4. TEORETYCZNE MODELE PROCESÓW WSPÓŁBIEŻNYCH Teoretyczne modele uwzględniają wybrane cechy rzeczywistych procesów, stanowiąc kompromis pomiędzy łatwością i jakością modelowania. Konstruując model obliczeń należy mieć na względzie: 1) czy korzystamy z pamięci dzielonej, czy z przesyłania komunikatów (raczej nie miesza sie tych dwóch rzeczy); 2) jakie akcje uznajemy za elementarne, to jest wykonywane niepodzielnie - niezależnie od akcji innych procesów. Przykład (Z. Manna, A. Pnueli) Obliczyć wartość dwumianu Newtona dla n, k naturalnych, n k. n! n ·(n - 1) · ... · (n - k + 1) ( k czynników ) k! (n - k)! 1  2 · ... · k ( k czynników ) Wartość tego wyrażenia jest zawsze liczbą naturalną dla n, k takich, że n k.

  2. Sposób obliczenia: współbieżnie wykonujemy mnożenia w liczniku i mianowniku, i na bieżąco wykonujemy dzielenia - wtedy, kiedy tylko jest to możliwe (ten sposób jest dobry, gdyż możemy uniknąć przekroczenia zakresu arytmetyki komputera, pomimo że licznik i mianownik oddzielnie mogłyby ten zakres przekroczyć). n, k - dane l, m - zmienne pomocnicze, przyjmujące odpowiednio wartości l : n, n-1, ... , n - k + 1 m: 1,2, ... , k b - wartość ułamka (na początku b = 1) Proces P1 mnoży b przez kolejne wartości l, proces P2 dzieli b przez kolejne wartości m, ale dopiero wtedy, kiedy jest to wykonalne: w żadnej chwili liczba wykonanych dzieleń nie może przekroczyć liczby wykonanych mnożeń, czyli musi zachodzić m n - l, aby można było wykonać dzielenie, zatem warunkiem wykonania dzielenia jest l + mn.

  3. { n, k : dane } l :n ; m : 1 ; b : 1 ; while ln - k do while mk do begin begin P1 : b :b l ; || P2 : await ( l + m ) n ; l :l - 1 b :b div m ; end ; m :m + 1 end; { b : wynik } Założenia: 1) zmienne n, k, b umieszczone są w pamięci wspólnej i oba procesy używają dla nich takich samych nazw; 2) sprawdzenia warunków oraz instrukcje podstawienia wykonywane są niepodzielnie.

  4. Instrukcja await (wb), gdzie wb jest wyrażeniem boolowskim, zawiesza wykonywanie procesu do momentu, gdy zacznie zachodzić wb = true. Gdyby działanie await (wb) było interpretowane jako: wb ? T F byłoby to tak zwane aktywne czekanie (ciągłe sprawdzanie wartości wb absorbuje moc oblicze- niową procesora). W praktyce częściej następuje zawieszenie wykonywania procesu przez system operacyjny tak, aby nie marnować mocy procesora, więc bardziej adekwatnym schematem byłby schemat: wb ? T F

  5. Działanie programów sekwencyjnych często przedstawiane jest za pomocą schematów blokowych. Dla programów współbieżnych dogodniejszą formą ilustracji ich działania są diagramy przejść. warunek logiczny instrukcja (strażnik przejścia) wykonywana niepodzielnie c ? instr s stan przejście Jeżeli dla każdego stanu zachodzi, że wszystkie przejścia wychodzące z tego stanu mają warunki parami wykluczające się, program nazywamy procesowo deterministycznym. Omawiany przykład jest procesowo deterministyczny.

  6. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 5 m = 1 b = 1 b :b div m r3

  7. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 5 m = 1 b = 1 b :b div m r3

  8. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 5 m = 1 b = 1 b :b div m r3

  9. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 5 m = 1 b = 5 b :b div m r3

  10. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 4 m = 1 b = 5 b :b div m r3

  11. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 4 m = 1 b = 5 b :b div m r3

  12. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 4 m = 1 b = 5 b :b div m r3

  13. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 4 m = 1 b = 20 b :b div m r3

  14. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 4 m = 1 b = 20 b :b div m r3

  15. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 4 m = 2 b = 20 b :b div m r3

  16. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 4 m = 2 b = 20 b :b div m r3

  17. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 3 m = 2 b = 20 b :b div m r3

  18. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 3 m = 2 b = 20 b :b div m r3

  19. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 3 m = 2 b = 20 b :b div m r3

  20. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 3 m = 2 b = 10 b :b div m r3

  21. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 3 m = 2 b = 30 b :b div m r3

  22. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 2 b = 30 b :b div m r3

  23. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 3 b = 30 b :b div m r3

  24. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 3 b = 30 b :b div m r3

  25. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 3 b = 30 b :b div m r3

  26. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 3 b = 10 b :b div m r3

  27. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 3 b = 10 b :b div m r3

  28. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 4 b = 10 b :b div m r3

  29. n = 5 k = 3 ln - k ? p0 p3 m k ? r0 r4 ln - k ? m k ? p1 r1 l:l -1 m:m +1 b:bl l + mn ? p2 r2 l = 2 m = 4 b = 10 b :b div m r3

  30. W powyższym diagramie pojedyncze strzałki odpowiadają pojedynczym operacjom niepodziel- nym. Wielkość jednostek syntaktycznych programu, o których możemy założyć, że będą wyko- nane niepodzielnie, nazywamy ziarnistością(granularity). Przedstawiony program charakteryzuje się niedeterminizmem wykonania, gdyż jego wykonanie może być modelowane przez różne przeploty operacji niepodzielnych obu procesów, np. P1 P1 P2 P1 P2 P1 ........... lub P1 P1 P1 P2 P1 P2 ........... Natomiast pomimo to stan końcowy programu (wektor wartości zmiennych i wskaźników instrukcji) jest w każdym przypadku taki sam, niezależnie od wykonanego przeplotu - taki program nazywamy zdeterminowanym (wszystkie współbieżne programy transformacyjne powinny posiadać tę cechę).

  31. W przypadku korzystania ze wspólnej pamięci efekt wykonania programu współbieżnego może zależeć od ziarnistości. Przykład {y = 1 - wartość początkowa} P1: y = y + 1 P2: y = y - 1 Jeżeli założymy, że instrukcje podstawienia wykonywane są niepodzielnie, to zarówno dla prze- plotu P1 P2 , jak i P2 P1 wynikiem wykonania będzie y = 1. W praktyce kompilator może przełożyć te instrukcje na następujące ciągi rozkazów maszynowych: LOAD Rejestr1, y LOAD Rejestr2, y P1 : ADD Rejestr1, #1 P2 : SUB Rejestr2, #1 STORE Rejestr1, y STORE Rejestr2, y (Zakładamy, że każdy proces używa swojego lokaknego rejestru).

  32. Zakładając, że wszystkie przeploty rozkazów z przekładów P1 i P2 są dopuszczalne, otrzymujemy trzy różne wyniki dla różnych przeplotów: P1 P1 P1 P2 P2 P2 y = 1 Liczba wszystkich przeplotów ciągu P1 P1 P2 P1 P2 P2 y = 0 m - elementowego z ciągiem n - elementowym P1 P2 P1 P2 P2 P1 y = 2 (m + n) ! m ! n ! (inne przeploty dałyby jeden z tych trzech wyników). Zmniejszenie ziarnistości spowodowało zatem, że program przestał być zdeterminowany. W języku inżynierskim zjawisko, kiedy wynik zależy od przypadkowych czasów wykonania (lub, dla układów scalonych, od przypadkowych różnic w czasach propagacji sygnałów elektrycznych) nazywane jest hazardem. Nie należy projektować niczego, czego efekt wykonania mógłby zależeć od hazardu ! wynosi

  33. Powyższy przykład był prosty, bo wszystkie występujące w nim rozkazy maszynowe co najwyżej raz wykonywały cykl pamięciowy. Jego analiza odnosi się więc zarówno do wykonania z przeplo- tem (drobnoziarnistym) na pojedynczym procesorze, jak i do wykonania równoległego na dwóch procesorach mających dostęp do wspólnej pamięci. Różnica mogłaby wystąpić w przypadku, gdyby dwa procesory równolegle wykonywały rozkazy wymagające dwóch odwołań do pamięci - np. rozkaz dodania zawartości akumulatora do zawartości komórki pamięci z pozostawieniem wyniku w pamięci. W takim przypadku do modelowania należałoby stosować jeszcze drobniejszą ziarnistość - na poziomie mikrorozkazów (operacjami niepodzielnymi są odczyt / zapis z /do pamięci i wykonanie operacji na samych rejestrach).

  34. 5. NISKOPOZIOMOWE MECHANIZMY ZAPEWNIANIA NIEPODZIELNOŚCI OPERACJI Możliwość zapewnienia niepodzielności operacji (będących ciągami operacji elementarnych) na komórkach pamięci wspólnej jest w programowaniu współbieżnym sprawą o zasadniczym zna- czeniu. Szczególnie w przypadku rzeczywistej równoległości widoczna jest potrzeba zabezpiecze- nia pojedynczym procesom prawa wyłączności dostępu (na pewien czas) do zmiennych dzielonych, ale w przypadku drobnoziarnistego przeplotu też to jest istotne. Ciąg instrukcji programu operujących na współdzielonych zasobach (pamięci dzielonej, wspólnych plikach itp.), który powinien być wyko- nany niepodzielnie, nazywamy sekcją krytyczną programu. Jakie są sposoby zabezpieczania sekcji krytycznych ? Jeżeli współbieżność jest symulowana na pojedynczym procesorze przez system operacyjny i sekcje krytyczne nie są związane z pamięcią wspólną, ale innymi zasobami (pliki, kolejki), proste operacje na tych zasobach są dostępne w postaci wywołań funkcji systemowych. Funkcje systemowe są wykonywane przez jądro systemu na zamówienie procesu i niepodzielność ich wykonania jest zapewniana przez system operacyjny.

  35. Jeżeli mają być wykonywane operacje na pamięci wspólnej, lub bardziej złożone operacje na dowolnych zasobach, programista musi sam zadbać o ich zabezpieczenie. Najprostszym mecha- nizmem abstrakcyjnym służącym do tego celu są semafory. Podstawowym rodzajem semafora jest semafor binarny, będący obiektem, którego jedyne pole może przyjmować tylko wartości 0 i 1, a jedyne operacje, jakie można na nim wykonać, to: P (czekaj) V (sygnalizuj) Definicje tych operacji jest następująca: P(S) - jeżeli S>0, to zmniejsz S o 1, w przeciwnym razie wstrzymaj wykonywanie procesu; V(S) - jeżeli są jakieś procesy wstrzymane przez semafor S, to wznów jeden z nich, w przeciwnym razie jeśli S=0, to zwiększ S o 1.

  36. Uwaga. 1) Skutek próby otwarcia otwartego semafora binarnego zależy od implementacji. Dojście do takiej sytuacji świadczy o błędzie w programie (i system operacyjny zazwyczaj reaguje sygnalizacją błędu). 2) Same operacje na semaforach muszą być wykonywane niepodzielnie. W systemach z przeplo- tem realizowane są jako funkcje systemowe, natomiast w sytuacji rzeczywistej równoległości ich implementacja musi być wspierana przez odpowiedni sprzęt (procesory z niepodzielnymi rozkazami typu test-and-set). 3) Niedeterminizm uruchamiania procesów czekających pod semaforem może podlegać różnym ograniczeniom (pojęcia związane z szeregowaniem wykonywania procesów będą omówione na następnym wykładzie).

  37. Przykład Użycie semafora binarnego do zabezpieczenia sekcji krytycznej w przypadku dwóch procesów. {na początku S=1} while true do while true do begin begin niekrytyczna1; niekrytyczna2; P1 : czekaj(S); || P2 : czekaj(S); krytyczna1; krytyczna2; sygnalizuj(S) sygnalizuj(S) end end Uwaga. Przyjmujemy założenie, że każde wykonanie zarówno sekcji krytycznej, jak i niekrytycznej zajmuje skończony czas (procesy nie zapętlają się w nich ani nie zawieszają).

  38. { S = 1 } niekrytyczna1 niekrytyczna2 S = S+1 S := S+1 S > 0 ? S = 0 S > 0 ? S = 0 krytyczna1 krytyczna2 Uwaga. Gdyby w powyższym przykładzie zrównoleglić trzy takie procesy lub więcej, wzajemne wykluczanie byłoby dalej zapewnione, ale jeden z procesów mógłby zostać zagłodzony.

  39. Uogólnienia semafora binarnego: 1) semafor ogólny - różni się od binarnego tym, że może przyjmować dowolne wartości naturalne, zaś operacja V, jeżeli nie czeka żaden proces, zwiększa zawsze wartość S o 1; 2) semafor ograniczony - może przyjmować wartości naturalne z zakresu od 0 do pewnego n. Zawieszenie procesu powoduje zarówno próba zmniejszenia wartości semafora poniżej 0, jak i próba zwiększenia powyżej n ; 3) semafor wielokrotny - pozwala na wykonywanie niepodzielnych operacji na wielu wartościach jednocześnie (będzie omówiony przy okazji opisu implementacji w systemie Linux). Uwaga. W językach programowania dysponujących standardowymi zestawami instrukcji wszystkie rodzaje semaforów są wzajemnie zastępowalne. Do rozwiązania konkretnych problemów jedne rodzaje mogą jednak być wygodniejsze, niż inne.

  40. Przykład Jeżeli w sieci lokalnej jest 5 ogólnodostępnych drukarek, to dostęp wielu procesów do nich można skoordynować przy użyciu semafora przyjmującego wartości 0 ... 5. Przykład Problem producenta i konsumenta z n - miejscowym buforem cyklicznym. producent bufor konsument while true do while true do begin begin produkuj(e); czekaj(elementy); czekaj(miejsca); e := bufor(wy); P1 : bufor(we) := e; P2 : wy := (wy + 1) mod n; we := (we + 1) mod n; sygnalizuj(miejsca); sygnalizuj(elementy) konsumuj(e) end end

  41. W przypadku komunikacji przez kanał przyjmujemy, że dostępne są niepodzielnie wykonywane funkcje send(, expr) i receive(, e), gdzie e jest zmienną, expr jest wyrażeniem tego samego typu, co e, a  jest kanałem mogącym pomieścić ciąg elementów tego samego typu, co e. Kanał może mieć pojemność skończoną (w szczególnym przypadku 0) lub nieskończoną. Funkcja send zawiesza wyko- nywanie procesu, jeśli kanał jest pełny, funkcja receive zawiesza proces przy próbie pobrania z kanału pustego. Przykład Rozwiązanie problemu producenta i konsumenta przy użyciu kanału. while true do while true do begin begin P1 : produkuj(e); P2 : receive(, e); send(, e) konsumuj(e) end end

  42. Monitory są „deklarowalnymi” obiektami mającymi zagwarantowaną niepodzielność wykonywania ich metod. Jest zatem niemożliwe współbieżne wykonanie operacji w jednym monitorze, ale możliwe w kilku różnych monitorach. Monitory są bardzo naturalnym mechanizmem ochrony sekcji krytycz- nych.

More Related