architektura staro ytnej grecji n.
Download
Skip this Video
Loading SlideShow in 5 Seconds..
Architektura starożytnej Grecji PowerPoint Presentation
Download Presentation
Architektura starożytnej Grecji

Loading in 2 Seconds...

play fullscreen
1 / 21

Architektura starożytnej Grecji - PowerPoint PPT Presentation


  • 421 Views
  • Uploaded on

Architektura starożytnej Grecji.

loader
I am the owner, or an agent authorized to act on behalf of the owner, of the copyrighted work described.
capcha
Download Presentation

PowerPoint Slideshow about 'Architektura starożytnej Grecji' - robbin


Download Now An Image/Link below is provided (as is) to download presentation

Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author.While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server.


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - E N D - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Presentation Transcript
slide2

Architektura starożytnej Grecji to przede wszystkim liczne świątynie budowane na cześć różnych bóstw. Wszechstronność świątyń i ich różnorodność sprawiają, że bardzo trudno jest orzec, jakie elementy kultury greckiej mają charakter rodzimy, a jakie są importami. Jest pewne, że sztuka i architektura mykeńska czerpała inspirację przy budowie świątyń ze sztuki azjatyckiej. Jest jednak pewne, że w późniejszym okresie zarówno architektura jak i sztuka wzorowały się na Egipcie.

slide3

Wspaniałość greckiej architektury nie polega na wysokim poziomie techniki, lecz na genialnym wyczuciu proporcji oraz wyostrzonej świadomości perspektywy. Przykładem może być zwyczaj pogrubiania środkowych części kolumn po to, by oglądane z pewnej odległości nie sprawiały wrażenia wklęsłych.

porz dki architektoniczne
Porządki architektoniczne
  • Porządek architektoniczny to system konstrukcyjno-dekoracyjny, którego elementy, o określonym kształcie i sposobie dekoracji, są powiązane określonymi proporcjami obliczanymi za pomocą modułów. Podstawowe porządki architektoniczne wykształciły się w starożytności, w kręgu kultury klasycznej. W końcu VII wieku p.n.e. ustaliły się w Grecji zasady porządku doryckiego (prawdopodobnie najstarszy) i jońskiego (wywodzi się z Azji Mniejszej). Oprócz nich wyróżnia się następujące porządki:
  • koryncki - trzeci po doryckim i jońskim klasyczny porządek grecki, wynaleziony w Atenach w V wieku p.n.e.,
  • toskański - najprostszy, prawdopodobnie wywodzi się ze świątyń etruskich,
  • kompozytowy - wynalazek rzymski, połączenie porządku jońskiego i korynckiego,
porz dek dorycki
Porządek dorycki

Porządek dorycki to jeden z najbardziej znanych porządków architektonicznych czasów 

starożytnych. Architektura dorycka wywodzi się prawdopodobnie z budownictwa drewnianego.

Cechy charakterystyczne:

  • ciężkie proporcje
  • surowość
  • Monumentalizm
  • Walory artystyczne ustępowały w nim miejsca funkcjonalizmowi.
zasada tryglifu
Zasada tryglifu
  • Tak zwana zasada tryglifu, rządząca porządkiem doryckim, stawiała budowniczym następujące wymogi:
  • tryglif musi znaleźć się nad każdą kolumną i nad każdym interkolumnium
  • na krawędziach fryzu należy umieścić dwa, stykające się ze sobą pod kątem prostym tryglify, nigdy metopy
  • każdy tryglif należy umieścić dokładnie nad środkiem kolumny i nad środkiem interkolumnium
partenon w stylu doryckim
Partenon w stylu doryckim
  • Styl dorycki nie był stosowany wyłącznie na terenach zamieszkanych przez Dorów, ale w zasadzie wszędzie gdzie dotarła grecka cywilizacja. Najciekawsze przykłady budowli doryckich zachowały się w Italii i na Sycylii. Stworzoną w Italii odmianą porządku doryckiego był porządek toskański.
porz dek jo ski
Porządek joński
  • Porządek joński to jeden z trzech podstawowych porządków architektonicznych występujących w architekturze starożytnej Grecji. Posiada dwie odmiany: attycką i małoazjatycką, różniące się przede wszystkim detalami bazy i belkowania. Powstał w Azji Mniejszej na przełomie VII i VI w. p.n.e. pod wpływem budownictwa ludów Wschodu.
cechy charakterystyczne
Cechy charakterystyczne
  • lekkość, smukłe proporcje, bogate zdobienia  baza oparta na plincie: w wariancie attyckim trójczłonowa złożona z dwóch torusów i trochilusu między nimi, albo w wariancie małoazjatyckim – wieloczłonowa, dowolnie zestawiona z torusów i trochilusów trzon kolumny ozdobiony 24 kanelurami połączonych listewkami (stegami), żłobkowanie jest węższe niż w stylu doryckim. Mniej wyraźnie jest zaznaczony entasis, zwężenie trzonu poniżej głowicy jest też mniejsze głowica – najbardziej charakterystyczny element wyróżniający styl joński ukształtował się w VI w. p.n.e., zbudowana jest z ozdobnej, opisywanej często jako przypominającej baranie rogi, woluty. Kształt woluty wywodzi się z rolowanej nad wejściem maty. Powyżej woluty abakus o profilowanych krawędziach, często dość bogato zdobiony Głowica porządku jońskiego
  • belkowanie złożone z trójczłonowego architrawu na którym opiera się w wariancie attyckim bogato
wi tynia nike apteros w stylu jo skim
Świątynia Nike Apteros w stylu jońskim

zdobiony fryz ciągły (w porządku doryckim fryz zdobiony był metopami rozdzielonymi tryglifami). fryz zdobiony był reliefem z scenami mitologicznymi, historycznymi. Najbardziej znanym i ciekawym przykładem jest fryz Partenonu zwany fryzem partenońskim. W odmianie małoazjatyckiej fryz nie posiada tak bogatej dekoracji. Jego ozdobą jest rząd wystających kostek.   Powyżej fryzu znajdowała się najwyższa część belkowania – gzyms wieńczący, często niższy niż w porządku doryckim, ale o bardziej skomplikowanej formie. Górną jego część stanowiła listwa zdobiona kimationem,  antemionem lub plecionką,  zakończona na ogół ząbkowaniem.   Świątynie budowane w stylu jońskim kryte były, podobnie jak świątynie w stylu doryckim,  dwuspadowym dachem zwieńczonym tympanonem, z gzymsem ozdobionym akroterionami. Wzdłuż dachu biegła rynna (sima) zakończona rzygaczami w postaci lwich pysków.   Pole przyczółka wypełniała bogata dekoracja rzeźbiarska  świątynie stawiano na trzystopniowejpodbudowie (krepidoma) 

porz dek koryncki
Porządek koryncki
  • Porządek koryncki – jeden z trzech podstawowych porządków architektonicznych występujących w architekturze starożytnej Grecji. Rozwinął się jako odmiana porządku jońskiego na przełomie V i IV w. p.n.e.. Według legendy przytoczonej przez Witruwiusza kapitel koryncki został wynaleziony przez architekta Kallimacha, gdy zauważył on że kosz ofiarny ustawiony na grobie młodej dziewczyny porósł akantem.

Jest jeszcze bardziej rzeźbiarski i dekoracyjny niż porządek joński. Zdecydowana różnica występuje w rysunku głowicy, która ma kształt kielicha uformowanego z ustawionych w dwóch rzędach liści akantu

cechy charakterystyczne1
Cechy charakterystyczne
  • smuklejsze proporcje i bardziej ozdobna głowica niż w porządku jońskim
  • baza – jak w porządku jońskim, czyli trójczłonowa złożona z dwóch torusów i trochilusu między nimi
  • trzon kolumny, jak w stylu jońskim, ozdobiony 24 kanelurami połączonych listewkami (stegami), kolumna o smuklejszych proporcjach
  • głowica – najbardziej charakterystyczny element wyróżniający styl koryncki, ma kształtkoszyka (kalatosu) uformowanego z dwóch rzędów liści akantu mocno rozchylonych na zewnątrz, powyżej liści znajdują się cztery pojedyncze woluty podtrzymujące abakus. Pomiędzy tymi wolutami znajdują się jeszcze cztery pary mniejszych wolut, spomiędzy których wyprowadzona jest palmeta lub inny motyw roślinny
wi tynia zeusa olimpijskiego w atenach stylu korynckiego
Świątynia Zeusa Olimpijskiego w Atenach stylu korynckiego
  • belkowanie podobne jak w stylu jońskim, czyli złożone z trójczłonowego architrawu na którym opiera się zdobiony fryz ciągły.
  • Powyżej fryzu znajdowała się najwyższa część belkowania – gzyms wieńczący, często podparty wspornikami - jest to dodatkowy element w porównaniu porządku korynckiego z porządkiem jońskim.
akropol
Akropol
  • Akropol ateński jest to wapienne wzgórze, które wznosi się 95 metrów ponad miastem Ateny (157 m n.p.m.). Na jego szczycie znajdują się ruiny Partenonu - świątyni powstałej na cześć bogini Ateny Partenos ,patronki miasta.
partenon
Partenon
  • Partenon - światynia zbudowana z inicjatywy Peryklesa w latach 447 - 432 p.n.e. Poświęcona była Atenie, patronce miasta. Wewnątrz stał posąg Ateny wykonany ze złota i kości słoniowej przez Fidiasza.
erechtejon
Erechtejon
  • Erechtejon - świątynia zbudowana na cześć Erechtejusza, posięcona Atenie i Posejdonowi. W jednym z rogów znajdują się, charakterystyczne dla tej świątyni, rzeźby sześciu kariatyd.
rze ba ateny na partenonie
Rzeźba Ateny na Partenonie
  • Atena Partenos – statua kultowa Ateny-Dziewicy, wykonana w latach 447–438 p.n.e. przez Fidiasza dla Partenonu w Atenach.
  • Obok Zeusa Olimpijskiego była największą grecką rzeźbą sakralną, jej wysokość wynosiła 12 m wraz z bazą. Posąg ten uznawany był za jedno z największych dzieł Fidiasza. Wykonany był w technice chryzelefantynowej (ze złota i kości słoniowej). Umieszczony był wewnątrz Partenonu. Rozmiary bazy (bok o długości 8,1 m) zaważyły na planie Partenonu. Jego nawa środkowa ma niespotykaną długość, a to w celu pomieszczenia posągu wraz z bazą.
dyskobol
Dyskobol

Rzeźba Myrona, wykonana została w V w. p.n.e. przedstawiająca atletę.

  • Autentyczna rzeźba dłuta Myrona nie zachowała się do naszych czasów – została zrekonstruowana na podstawie późniejszych rzymskich kopii.Rzeźbiarz stworzył ją najprawdopodobniej we wczesnym okresie swojej twórczości.
slide20

Uwzględnił w niej grecki kanon piękna. Postać jest wyidealizowana, ciało przedstawione w pełnej syntezie. Autor ukazał ruch i wewnętrzny dynamizm postaci w sposób zrównoważony i opanowany. Sportowiec jest ukazany tuż przed wyrzuceniem dysku (stąd nazwa „dyskobol”). Ramiona są ułożone w taki sposób, że wydaje się jakby tworzyły część okręgu. Głowa pochylona ku przodowi akcentuje oś symetrii ciała przebiegającą równolegle do lewej nogi zgiętej w kolanie, dotykającej dużym palcem ziemi. Jego ciało wydaje się przez to proporcjonalne. Mistrz uwidocznił także większość mięśni, czyli zadbał o szczegóły. Wydaje się jakby atleta został ujęty w momencie spoczynku między dwiema czynnościami, odchyleniem dysku do tyłu, a wyrzuceniem. Jednocześnie brak emocji na twarzy przedstawianej postaci sugeruje ogromne skupienie. Postać ukazana jest w pełni realistycznie, oddaje naturalny ruch, co jest dowodem na to, że za najwyższy wzór Myron obrał naturę, wybierając z niej najdoskonalsze elementy.

slide21

KONIEC

Autorzy:

Pamela Benedyczak& Aleksandra Ochocka