1 / 42

Paleta europejskiej sztuki

Paleta europejskiej sztuki. Lekcja poświęcona sztuce: malarstwu, rzeźbie i stylom architektonicznym. Czym jest sztuka?.

Download Presentation

Paleta europejskiej sztuki

An Image/Link below is provided (as is) to download presentation Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author. Content is provided to you AS IS for your information and personal use only. Download presentation by click this link. While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server. During download, if you can't get a presentation, the file might be deleted by the publisher.

E N D

Presentation Transcript


  1. Paleta europejskiej sztuki Lekcja poświęcona sztuce: malarstwu, rzeźbie i stylom architektonicznym.

  2. Czym jest sztuka? Sztuka to podstawowy składnik kultury, jeden z zasadniczych sposobów uzewnętrzniania zdolności twórczych człowieka - zespół świadomych działań ludzkich, w wyniku których powstaje przedmiot estetyczny (np. obraz, rzeźba, budowla, film, utwór sceniczny bądź muzyczny), określany mianem dzieła lub dzieła sztuki.

  3. STYLE I ZABYTKI EUROPEJSKIEJ ARCHITEKTURY

  4. Architektura starożytnej Grecji (ramy czasowe - od VII w. p.n.e. do II w. p.n.e.) Trzy okresy: • okres archaiczny - w architekturze wykształcił się typ świątyni otoczonej kolumnadą, • okres klasyczny - w tym okresie stworzono kanony, które przez setki lat służyły artystom a w głównej mierze architektom, • okres hellenistyczny - architektura zdominowana została przez monumentalne budowle świeckie i sakralne, na dużą skalę zaczęto stosować formę arkady.

  5. Trzy style architektoniczne w sztuce greckiej • dorycki - główne jego cechy to surowość i prostota; kolumny bez bazy z głęboko żłobkowanym trzonem, prosta, składająca się jedynie z poduszki i płyty głowica, • joński - kolumna z bazą o tępym żłobkowaniu ma głowice w kształcie ślimacznic – zwojów (wolut), fryz jest ciągły, • koryncki - cechuje go bogactwo ornamentów; głowica kolumny uformowana jest na kształt stylizowanych liści akantu.

  6. Te trzy style oparte są na tych samych zasadach symetrii i harmonii. Obowiązują w nich te same reguły konstrukcji, dlatego struktura brył jest dosyć podobna. Takie jednolite systemy konstrukcyjno-kompozycyjne nazywamy porządkami architektonicznymi.

  7. Architektura starożytnego Rzymu (ramy czasowe – od II w. p.n.e. do IV w. n.e.) • architektura rzymska w dużym stopniu była wzorowana na dokonaniach Greków, • Rzymianie dążąc do monumentalizmu,kładli zarazem nacisk na osiągniecie wrażenia różnorodności, bogactwa i reprezentacyjności, • mając do dyspozycji cegły i cement, coraz bardziej komplikowali bryły budowli i same formy architektoniczne, • Rzymianie byli także twórcami pomnika konnego, • w Rzymie wykształciły się dwa nowe porządki architektoniczne: kompozytowy i toskański.

  8. Architektura romańska (ramy czasowe – od X do XIII wieku) • W tym okresie architektura miała prymat nad innymi dziedzinami sztuki, • najwyższą rangę osiągnęła architektura sakralna, • główne cechy architektury tego okresu to: • masywność, • przejrzysty układ brył, • półkoliste wykroje okien i arkad, • sklepienie krzyżowe (z zaznaczonymi przekątnymi kwadratu), • Wnętrza budynków tonęły w mroku, ponieważ światło wpadało do środka przez małe okienka.

  9. Architektura gotycka (ramy czasowe – od XII wieku do XIV wieku) • Narodziła się we Francji w połowie XII wieku, • bardzo szybko swym zasięgiem objęła całą Europę, • cechą charakterystyczną budowli w tym stylu jest ich niezwykła strzelistość, • zastosowanie systemu szkieletowego, który opierał się na sklepieniu krzyżowo-żebrowym, • punktem centralnym miast zakładanych w XII wieku był rynek, a ulice przecinały się w nich pod kątem prostym, • od połowy XII wieku najwspanialszą budowlą stał się kościół, katedra.

  10. Sztuka renesansu i manieryzmu (ramy czasowe – od końca XV wieku do XVII wieku) • Architektura renesansu zrodziła się na terenie Toskanii we Florencji, • podstawową formą konstrukcyjną stał się łuk półkolisty, • wróciło sklepienie kolebkowe i kopuła, • na bazie półkolistego łuku stosowano ulubioną formę renesansu czyli arkadę, • w budowlach świeckich zaczęto stosować drewniane stropy z profilowanymi i malowanymi belkami.

  11. Architektura baroku i rokoka (ramy czasowe – od XVII do połowy XVIII wieku) • Barok pojawił się pod koniec XVI wieku we Włoszech, • architektura reprezentująca ten okres jest monumentalna i jednocześnie pełna dynamizmu, • płaszczyzna muru jest silnie rozczłonkowana, podzielona gzymsami, wielokrotnymi pilastrami i kolumnami, • od fasad budynków bogatsze stały się wnętrza.

  12. Rokoko (ramy czasowe – lata 1720-1770) • Rokoko to styl, który niekiedy uznawany był za ostatnią fazę baroku, • narodził się we Francji, • fasady budynków pozostały klasyczne, • charakteryzowały się jednak większą swobodą, lekkością oraz dekoracyjnością, • motywem dekoracyjnym był rocaille, • we wnętrzach dużą rolę odgrywały lustra, złocenia, sztukaterie.

  13. Architektura klasycystyczna (ramy czasowe – od drugiej połowy XVIII wieku do pierwszej połowy XIX wieku) • Klasycyzm zainteresował się wzorcami starożytnymi, • był on reakcją na wybujałe formy baroku i rokoka, • formy klasyczne stosowano we wszystkich rodzajach budynków.

  14. Architektura historyzmu i secesji (ramy czasowe – koniec wieku XIX i początki XX wieku) • Historyzm przejawiał się głównie w tendencjach do korzystania ze stylów minionych epok (neorenesans, neobarok) lub poszczególnych elementów tych stylów (eklektyzm), • charakteryzował się płynnością linii i bogactwem ornamentów, • dekoracja była najczęściej niesymetryczna.

  15. Architektura XX wieku • Bauhaus - jedna z najważniejszych szkół artystycznych XX wieku, • jej przedstawiciele propagowali proste, kubiczne bryły pozbawione jakichkolwiek motywów dekoracyjnych, • architekci tworzyli budynki o doskonale przemyślanym planie, z elewacjami posiadającymi harmonijne proporcje, • wykorzystywali możliwości żelbetonowej konstrukcji, czego przykładem było całkowite przeszklenie ścian.

  16. PREKURSORZY I KANONY EUROPEJSKIEGO MALARSTWA

  17. Początki malarstwa • Za czas powstania malarstwa uważa się okres między 25 000 lat p.n.e. a 10 000 lat p.n.e., • malarstwo pierwotne było malarstwem jaskiniowym, • najczęstszym motywem, który archaiczni twórcy umieszczali na swoich obrazach, były postacie zwierząt, • człowiek na ściennych malowidłach widnieje bardzo rzadko, • rysunki ryto na skale, a następnie kontur wypełniano farbą, • podstawowym barwnikiem była ochra, która jest barwnikiem pochodzenia naturalnego.

  18. Początki malarstwa • jako podłoże malowidła wykorzystywano naturalną biel skały wapiennej, • wśród środków artystycznych używanych przez prehistorycznych artystów najwcześniej pojawiła się kreska i linia, • znaczącym środkiem wyrazu była także tzw. plama barwna, • dużego znaczenia nabrał tzw. walor, czyli stopień jasności danej barwy.

  19. Początki malarstwa • zmianie ulegał sposób przedstawiania postaci, od schematycznych uproszczeń do coraz większego realizmu, • w okresie prehistorycznym uwaga ściennych malarzy skupiała się głównie na oddaniu właściwego charakteru i ruchu zwierzęcia, • wizerunki opracowywane były coraz dokładniej, proporcje były zgodne z naturą, występowała także duża liczba szczegółów.

  20. Malarstwo greckie • Grecy wykonywali malowidła ścienne i stosowali technikę enkaustyki, • technika ta polegała na pokrywaniu farbami, złączonych na gorąco z woskiem pszczelim, powierzchni marmuru, drewna lub kości, • malarstwo greckie znane jest jedynie z opisów, jednakże wiadomo, iż było ono realistyczne, wiernie przedstawiające naturę.

  21. Malarstwo rzymskie • Artyści dążyli do ukazania złudzenia trójwymiarowej przestrzeni na płaskiej powierzchni ściany, • chcieli także wprowadzić do obrazu zjawisko światła padającego z jednej strony na przedmiot, • Rzymianie rozwinęli i udoskonalili zaczerpnięte od Greków tematy i metody w dziedzinie malarstwa

  22. Malarstwo romańskie • Głównym jego przejawem była sztuka zdobienia ksiąg, czyli iluminatorstwo, • rękopisy na pergaminie zdobione były całostronicowymi ilustracjami oraz ornamentem wokół tekstu, • romańskie malarstwo ścienne zachowało się w postaci fresków suchych, którymi zdobione były ściany kościołów, • malarstwo sztalugowe stosowano w malowaniu ołtarzy.

  23. Malarstwo gotyckie • Wszystkie typowe cechy tego stylu znalazły odzwierciedlenie w malarstwie miniaturowym, które okres szczytowy swego rozwoju przeżywało w XIII i XIV wieku, • kompozycja strony stworzonej w stylu gotyckim była zdyscyplinowana pod względem rytmiki pionów i zróżnicowana pod względem niespokojnej, obfitej dekoracji o motywach roślinnych, • kolorystyka najznamienitszych obrazów tego okresu była zawsze bogata i utrzymana w radosnym nastroju.

  24. Malarstwo gotyckie cd. • Tematyką malarstwa gotyckiego było życie Marii, bądź innych świętych, a przede wszystkim sceny męki i śmierci Chrystusa, • XV–wieczne malarstwo cechowało się międzynarodowym charakterem, co było wynikiem działalności szkół artystów, w których odbywał się nieprzerwany ruch oraz wymiana między tradycją włosko-bizantyjską a tradycją Europy Zachodniej i Północnej.

  25. Malarstwo renesansowe • Skupiło się w głównej mierze na scenach z realnego, ziemskiego życia, • do typowych w okresie renesansu tematów należały: Zwiastowanie, Madonna z dzieciątkiem, Św. Sebastian, Pokłon Trzech Króli, Ukrzyżowanie, Złożenie do grobu itp., • jedną z najliczniejszych grup obrazów tego okresu stanowiły portrety, • artyści renesansowi jako pierwsi zwrócili uwagę na ręce, jako atrybut wiele mówiący o cechach portretowanej osoby.

  26. Malarstwo renesansowe cd. • sceny rodzajowe nie cieszyły się wielką popularnością wśród renesansowych malarzy, • malowano także alegorie, które znane już były w starożytności, • w zainteresowaniach artystów na pierwszy plan wysuwał się człowiek, a dokładnie piękno jego ciała, wartości intelektualne, wartość i godność osobista, moralność, wady i zalety itp., także zagadnienia iluzyjne przestrzeni w obrazie i świetle.

  27. Malarstwo barokowe • Kontynuowało typowe i powszechne tematy: religijne, mitologiczne, alegoryczne, portret, • styl barokowy to całkowite nowatorstwo, wyrażające się wprowadzeniem sceny rodzajowej, pejzażu i martwej natury, • do podstawowych zagadnień tego stylu należały: światło i ruch, • kolorystyka barokowych obrazów jest bardzo zróżnicowana, rozciąga się ona od pełnej gamy czystych barw (jak u Rubensa czy Velazqueza) do gamy silnie zawężonej, złożonej z kilku zaledwie pokrewnych tonów.

  28. Rokoko • Pojawiło się w sztuce malarskiej wraz z późnym barokiem czyli od początku wieku XVIII i trwało prawie do końca stulecia, • zamiast form dynamicznych, występują kształty lekkie, nieregularne, subtelne, wytworne, pełne delikatności i elegancji, • nowa tendencja przeciwstawiła się barokowi poprzez intymność formy, delikatność, asymetrie układów czy rozjaśnienie i oczyszczenie gamy barw.

  29. Styl klasycystyczny • dzieła kształtowano według zasad przyjętych z góry • dotyczyły one intelektualnych reguł klasycznej, kompozycji, wyższości rysunku nad barwną plamą, barwę zaczęto traktować lokalnie, wyzbyto się przyzwyczajenia do silnych kontrastów, • w klasycystycznym malarstwie przeważały tematy zaczerpnięte z historii starożytnej, niekiedy z mitologii oraz portrety, • malarstwo klasycystyczne jednocześnie obiektywizowało i upiększało rzeczywistość.

  30. Romantyzm • Cechowała go wolność tworzenia oraz brak uprzedzeń, • w procesie twórczym decydował czynnik wyobraźni, fantazji, podświadomości, • styl romantyczny wielbił to co nietypowe i nieuchwytne, • romantyczne malowidła były pełne ruchu i niepokoju, • podstawowym budulcem płaszczyzny w tym stylu nie był kształt i linia, ale właśnie plama na ogół silnie nasyconej barwy.

  31. Czasy impresjonizmu • Impresjonizm to wrażenie widoku, osoby, przedmiotu, a nie studiowanie szczegółów modela, • sensem impresjonizmu było uchwycenie momentu, przelotnego odczucia, • impresjoniści zwrócili uwagę na światło, na jego siłę przenikania koloru i kształtu z nim związanego, • podjęli sceny z życia ulicy, portrety pięknych kobiet, tancerek, krajobrazów.

  32. Kubizm • Zainicjowany został we Francji około 1906 roku przez Picassa i Brauque`a i był kierunkiem malarstwa nowoczesnego, • zrywał z tradycyjnym malarstwem będącym sztuką naśladowania, • u podstaw kubizmu leży zasada, że obiekt malarski zostaje rozbity na szereg osobnych płaszczyzn, oglądanych w różnym oświetleniu, które następnie są przedstawiane obok siebie na płótnie, • kubizm rozwinął się w trzech fazach: • prekubistycznej (1906-1909), • analitycznej (1909-1912), • syntetycznej (od 1912/13).

  33. Pop-art • był jednym z najważniejszych zjawisk artystycznych w dziesięcioleciu 1960-1970, • kierunek ten odrażał i budził gwałtowne protesty • zabiegał o przeniesienie przedmiotów rzeczywistych w stylu informacji reklamowej przy zastosowaniu kodu kreskówki i plakatu, • pokazywał tematy prosto, w złym smaku, wulgarność, brzydotę, ostre kolory czyli rzeczywistość.

  34. RZEŹBA NA KONTYNENCIE EUROPEJSKIM

  35. Rzeźba starożytnej Grecji • Materiałami rzeźbiarskimi stosowanymi w Grecji były przede wszystkim drewno i wapień, a w późniejszych czasach brąz i marmur, • rozpowszechnioną techniką w greckiej rzeźbie była tzw. technika chryzelefantyny, która charakteryzowała się tym, że łączono kości słoniowe ze złotą blachą i szlachetnymi gatunkami drewna, • w głównej mierze rzeźbiono bogów, a ponieważ wyobrażano ich sobie w postaci ludzkiej, są to właściwie posągi idealnych, pięknych ludzi.

  36. Rzeźba starożytnego Rzymu • Cechy sztuki rzymskiej znalazły najpełniejsze odzwierciedlenie w rzeźbionym portrecie, • najbardziej popularne były popiersia portretowe, które powstawały głównie na zamówienia prywatne, • priorytetowym celem było wyraziste i wierne odtworzenie rysów modela, • najczęściej stosowanym materiałem w portrecie rzeźbiarskim był biały marmur, • Rzymianie, podobnie jak Grecy także zajmowali się rzeźbą reliefową.

  37. Rzeźba w stylu romańskim • Rzeźba romańska związana ściśle była z tematyką religijną, • rzeźby w tym stylu były rodzajem żywej księgi religijnej dla mas nie umiejących czytać, • rzeźba miała w tym okresie zastosowanie głównie we wnętrzach kościołów.

  38. Rzeźba w stylu gotyckim • Rzeźba gotycka odznaczała się dekoracyjnością i licznymi urozmaiceniami, • powrócono do poprawnych proporcji ciała, a ruch osób rzeźbionych był naturalny, • celem artysty było wyeksponowanie wewnętrznych przeżyć rzeźbionej postaci a nie piękna jej ciała.

  39. Rzeźba w stylu renesansowym • Rzeźbę renesansową wykonywano w marmurze, kamieniu a także w brązie, • spopularyzowano tzw. majolikę, czyli wypalaną glinę z domieszką wapnia, • do rzeźby związanej z architekturą należy zaliczyć rzeźbę reliefową oraz pomniki, • rzeźba renesansowa ściśle nawiązywała do tematów religijnych.

  40. Rzeźba w stylu barokowym • Fundament pod zagadnienia rzeźby barokowej położył Michał Anioł, • artyści barokowi tworzyli rzeźby grupowe o tematyce religijnej bądź też mitologicznej, • barok spopularyzował także inną formę portretu w rzeźbie a mianowicie popiersie.

  41. Rzeźba w stylu klasycystyczno-romantycznym • Rzeźba klasycystyczna często otrzymuje miano “chłodnej”, “zimnej”, sprawia wrażenie, jakby artysta w procesie twórczym pozbywał się wszelkich emocji, • najczęściej używanym materiałem rzeźbiarskim był biały karraryjski marmur, • rzeźba w emanowała mocą, siłą, dynamicznym ruchem, • rzeźba klasycystyczna jak i romantyczna przemawiała w swej istocie językiem symboli i alegorii.

  42. Rzeźba przełomu XIX i XX wieku • Okres ten reprezentowany jest przez wybitego twórcę Augusta Rodina, • w swym kreatywnym widzeniu człowieka powrócił do założeń greckich rzeźbiarzy antycznych, • myśl artysty krążyła wokół człowieka, piękna jego ciała, siły jego uczuć, wielkości geniuszu, • August Rodin rzeźbił głównie w glinie a także w marmurze.

More Related