Genera leopold okulicki 1998 1946 patron szko y podstawowej nr 28 we wroc awiu
Download
1 / 22

Generał Leopold Okulicki 1998 – 1946 patron Szkoły Podstawowej nr 28 we Wrocławiu - PowerPoint PPT Presentation


  • 99 Views
  • Uploaded on

Generał Leopold Okulicki 1998 – 1946 patron Szkoły Podstawowej nr 28 we Wrocławiu. Opracowanie: Dorota Kołbuc – Sendys na podstawie strony internetowej www.okulicki.ipn.gov.pl i książki Janusza Kurtyki i Jacka Pawłowicza pt. Generał Leopold Okulicki 1898 - 1946. Leopold Okulicki

loader
I am the owner, or an agent authorized to act on behalf of the owner, of the copyrighted work described.
capcha
Download Presentation

PowerPoint Slideshow about ' Generał Leopold Okulicki 1998 – 1946 patron Szkoły Podstawowej nr 28 we Wrocławiu' - kennan-ferguson


An Image/Link below is provided (as is) to download presentation

Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author.While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server.


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - E N D - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Presentation Transcript
Genera leopold okulicki 1998 1946 patron szko y podstawowej nr 28 we wroc awiu

GenerałLeopold Okulicki1998 – 1946patron Szkoły Podstawowej nr 28 we Wrocławiu


Opracowanie:

Dorota Kołbuc – Sendys

na podstawie

strony internetowej

www.okulicki.ipn.gov.pl

i książki

Janusza Kurtyki i Jacka Pawłowicza

pt. Generał Leopold Okulicki 1898 - 1946


Leopold Okulicki

urodził się

12 listopada 1898 r.

w Bratucicach koło Okulic

w powiecie Bochnia

w zamożnej rodzinie chłopskiej.

Jego rodzicami byli rolnicy

Błażej i Anna z domu Korcyl.


Po ukończeniu szkoły powszechnej w Okulicach uczył się w gimnazjum w Bochni.

Ze względu na aktywny udział

w działaniach niepodległościowych

w latach wielkiej wojny 1914–1918

przerwał naukę; maturę składał jako

eksternista dopiero w kwietniu 1919 r.

(w tle budynek gimnazjum w Bochni)


Stancja w bochni obok dziennik lekcyjny z ocenami ma ego poldka
stancja w Bochniobok: dziennik lekcyjny z ocenami małego Poldka


Od maja 1913 r.

działał w patriotycznych

organizacjach paramilitarnych,

związanych ideowo

z Józefem Piłsudskim.

W maju 1914 r.

zdał egzamin

podoficerski.


Podczas I wojny światowej

był żołnierzem Legionów.

W lecie 1916 roku

został kapralem,

a w październiku

awansował

do stopnia sierżanta.


W maju 1919 r. Okulicki został skierowany na front – na południe od Grodna – do walki

z wojskami bolszewickimi.

W walkach tych był ranny w lipcu tego roku,

powrócił jednak ze szpitala na front już w sierpniu, obejmując dowodzenie kompanią.


Na przełomie maja

i czerwca 1920 r.

Okulicki odznaczył się

w bitwie nad Berezyną.

Został wówczas ranny.

Za zasługi otrzymał

z rąk marszałka

Józefa Piłsudskiego

order Virtuti Militari

kl. V

(Srebrny Krzyż).

Miał wówczas 21 lat.

Dostał również

Krzyż Walecznych

w 1921 i 1922.


W latach 1923–1925 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, uzyskując tytuł dyplomowanego oficera Sztabu Generalnego.


Po 1925 r. Okulicki Warszawie, uzyskując tytuł dyplomowanego oficera Sztabu Generalnego.

rozpoczął karierę

sztabową.

Mówiono

o nim: ”dzielny

żołnierz, oficer zdolny,

chętny, lojalny,

znakomity kolega,

wybuchowy,

porywczy charakter.”


Leopold Okulicki był oficerem, Warszawie, uzyskując tytuł dyplomowanego oficera Sztabu Generalnego.

który 1 września 1939 r. o świcie,

między godz. 5. a 6.,

odbierał pierwsze meldunki

o ataku niemieckim na Polskę.

Jako najstarszemu rangą oficerowi

w dyspozycji Sztabu NW,

powierzono mu obronę stolicy.


Po kapitulacji Warszawy działał Warszawie, uzyskując tytuł dyplomowanego oficera Sztabu Generalnego.

w konspiracyjnych organizacjach:

SZP - Służbie Zwycięstwu Polski

i w ZWZ – Związku Walki Zbrojnej.

Jego pseudonimy w tamtych czasach to:

„Kula”, „Jan”, „Pan Jan”, „Miller”


W czerwcu 1940 r. został komendantem okupacji sowieckiej na wschodzie.

W październiku 1940 roku Okulicki wraz

z łączniczką”Birutą” przedostali się do Lwowa .


Zdekonspirowany trafił w styczniu 1941 roku do więzienia Brygidki. Odmówił współpracy, więc został przekazany do Lafortowa, gdzie był poddawany torturom: przy braku snu nieustanne przebywanie w bardzo mocno oświetlonym pomieszczeniu. Od śmierci ocalił go początek wojny radziecko - niemieckiej.


W drugiej połowie marca Brygidki. Odmówił współpracy, więc został przekazany do Lafortowa, gdzie był poddawany torturom: przy braku snu nieustanne przebywanie w bardzo mocno oświetlonym pomieszczeniu. Od śmierci ocalił go początek wojny radziecko - niemieckiej.

1942 r. Okulicki udał się

do Pahlevi w Iranie,

by przygotować

ewakuację wojska

i ludności polskiej

z ZSRR.


Wiadomość o odkryciu grobów katyńskich Brygidki. Odmówił współpracy, więc został przekazany do Lafortowa, gdzie był poddawany torturom: przy braku snu nieustanne przebywanie w bardzo mocno oświetlonym pomieszczeniu. Od śmierci ocalił go początek wojny radziecko - niemieckiej.

powoduje, iż Okulicki chce wracać do kraju.

Z polecenia generała Andersa zostaje

w czerwcu 44r. przerzucony do Warszawy,

gdzie u boku generała Bora-Komorowskiego

jest jednym z przywódców

powstania warszawskiego.

To właśnie tam otrzymuje pseudonim „Niedźwiadek”.


  • 21 grudnia 1944r. prezydent Władysław Raczkiewicz na wniosek nowego premiera Tomasza Arciszewskiego mianował Okulickiego komendantem głównym AK na obie okupacje.

  • Dzień później, 22 grudnia 1944 r., Okulickiemu

    doręczono depeszę z Londynu z wieścią o śmierci jego

    jedynego syna, Zbigniewa, żołnierza

    2. Korpusu, w walce pod Osino k. Ankony.

    Na skutek tej strasznej wiadomości generałowi

    odnowiła się zaniedbana choroba serca.


Syn zbyszek
Syn Zbyszek wniosek nowego premiera Tomasza Arciszewskiego mianował Okulickiego komendantem głównym AK na obie okupacje.


Jan Nowak-Jeziorański wspominał po wojnie: wniosek nowego premiera Tomasza Arciszewskiego mianował Okulickiego komendantem głównym AK na obie okupacje.

„Jako komendant główny AK »Niedźwiadek«

prowadził tryb życia wymagający daleko

idących wyrzeczeń. Urzędował w jakimś

pożydowskim mieszkaniu na parterze,

w jednej nieopalanej izbie. Nagie, brudne

ściany,na podłodze miednica i wiadro

z wodą, pod ścianą stół i kilka krzeseł. Ostatni

Komendant Armii Krajowej żył w warunkach

graniczących z nędzą.”


27 marca 1945 r. generał Okulicki wniosek nowego premiera Tomasza Arciszewskiego mianował Okulickiego komendantem głównym AK na obie okupacje.

został aresztowany przez NKWD,

przetransportowany samolotem do Moskwy

i osadzony w więzieniu na Łubiance.


  • Dowódca AK otrzymał najwyższy wyrok spośród oskarżonych – dziesięć lat więzienia.

  • W 1956 r. szwedzki Czerwony Krzyż został poinformowany przez władze sowieckie, że Okulicki zmarł na skutek paraliżu i ataku serca 24 grudnia 1946 r., a jego zwłoki spopielono.


ad