Palearktyczna Nearktyczna Neotropikalna Etiopska Orientalna Austarlijska
Download

Palearktyczna Nearktyczna Neotropikalna Etiopska Orientalna Austarlijska

Advertisement
Download Presentation
Comments
indiya
From:
|  
(150) |   (0) |   (0)
Views: 58 | Added: 01-07-2013
Rate Presentation: 0 0
Description:
. . Kraina zoogeograficzna obejmujaca caly kontynent europejski , Wyspy Kanaryjskie, Azory, Madere, Wyspy Zielonego Przyladka, Afryke powyzej zwrotnika Raka, P
Tags
,
Palearktyczna Nearktyczna Neotropikalna Etiopska Orientalna ...

An Image/Link below is provided (as is) to

Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use only and may not be sold or licensed nor shared on other sites. SlideServe reserves the right to change this policy at anytime. While downloading, If for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server.











- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - E N D - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




1.

2. Palearktyczna Nearktyczna Neotropikalna Etiopska Orientalna Austarlijska

3. Kraina zoogeograficzna obejmujaca caly kontynent europejski , Wyspy Kanaryjskie, Azory, Madere, Wyspy Zielonego Przyladka, Afryke powyzej zwrotnika Raka, P?lwysep Arabski poza pasem przybrzeznym zaliczanym do krainy etiopskiej, Wyspy Japonskie, Azje Mniejsza i te regiony Azji, kt?re leza na p?lnoc od Himalaj?w. Jest najwieksza powierzchniowo kraina zoogeograficzna.Prawie cala Palearktyka lezy w strefie klimatu zimnego i umiarkowanego, jedynie w poludniowej czesci ? podzwrotnikowego.

4. Niezbyt bogata, jak na tak wielki obszar, fauna jest typowa dla poszczeg?lnych stref klimatyczno-roslinnych, ulozonych r?wnoleznikowo ? od tundry na p?lnocy, przez tajge, lasy lisciaste i zarosla wiecznie zielone, po stepy i pustynie na poludniu. Najbardziej charakterystyczne gatunki zwierzat: w strefie okolobiegunowej: niedzwiedz polarny, lis polarny, renifer, zajac bielak, lemingi, sowa sniezna, pardwa g?rska; w strefie umiarkowanej: ssaki kopytne: zubr, jelen, sarna, pizmowiec, daniel, muflon, wielblady itp.; drapiezne: niedzwiedz brunatny, irbis; ssaki z rodziny lasicowatych; wiele gatunk?w gryzoni.

5. Czesc gatunk?w na poludniowych krancach Palearktyki to przybysze z krainy etiopskiej, np.: antylopy ? adaks i oryks, drapiezniki: lampart i gepard, a ponadto hiena pregowana, ichneumon i jezozwierz afrykanski. Elementami orientalnymi w faunie czesci azjatyckiej sa m.in: syberyjski podgatunek tygrysa, liczna grupa bazant?w oraz przedstawiciel ssak?w naczelnych ? makak japonski.

6. Gad?w jest malo, a z plaz?w gl?wnie wystepuja ogoniaste. Z licznej gromady ptak?w zyje tu niespelna 1 000 gatunk?w i tylko jedna rodzina endemiczna ? plochacze. Wsr?d ssak?w sa jedynie dwie endemiczne rodziny gryzoni: slepce i selewinki. Wynika to z faktu, ze wiekszosc zwierzat Palearktyki nalezy do rzed?w i rodzin szeroko rozmieszczonych, kt?rych przedstawiciele zamieszkuja gl?wnie obszary tropikalne i subtropikalne.

7. Palearktyka wykazuje duze podobienstwo do Nearktyki i bywa laczona z nia w jeden region zoogeograficzny - Holarktyke. W epoce lodowcowej Eurazja miala polaczenie z Ameryka P?lnocna i wiele gatunk?w zwierzat przewedrowalo na sasiedni kontynent (czesciej z Palearktyki do Nearktyki niz odwrotnie): np. niedzwiedz brunatny (Ursus arctos - w Ameryce P?lnocnej znany jako grizzly), jelen szlachetny (Cervus elaphus - wapiti), bizon (Bison bison) i renifer (Rangifer tarandus - karibu).

8. Wielblad dwugarbny [baktrian], Kon Przewalskiego, Jelen, Sep kasztanowaty, Puchacz.

9. Baktrian, wielblad dwugarbny - duzy ssak parzystokopytny, gatunek wielblada wystepujacy zar?wno w stanie dzikim (Camelus ferus) na stepach centralnej Azji (Mongolia i Chiny), jak r?wniez jako zwierze hodowlane (Camelus bactrianus). Sadzi sie, ze baktriany zostaly udomowione okolo 2500 r. p.n.e., prawdopodobnie w rejonie p?lnocnego Iranu lub poludniowo-wschodniego Turkmenistanu, co bylo niezalezne od procesu udomowienia wielblad?w jednogarbnych - dromader?w. Baktrian r?zni sie od dromadera nieco tezsza budowa, mniejszymi rozmiarami (w tym - kr?tszymi nogami) i znacznie obfitszym owlosieniem. Zdecydowana wiekszosc z szacowanej na 1,4 miliona sztuk obecnej populacji baktrian?w jest udomowiona; najwieksza znana dzika populacja tych zwierzat - zyjaca na pustyni Gobi - liczy okolo 1000 sztuk. Wielblady sa silnymi zwierzetami przystosowanymi do zycia na piaszczystym terenie: maja gruba sk?re na kolanach i szerokie kopyta; ich nozdrza moga sie otwierac i zamykac, chroniac przed wdychaniem piasku. Grube futro pozwala zwierzeciu zachowac temperature ciala podczas zimnych pustynnych nocy oraz izoluje przed upalem za dnia. Baktriany znane sa takze ze wzgledu na swa gospodarke wodna: zwierze moze jednorazowo wypic nawet 120 litr?w wody, by przez nastepnych kilka dni nie pic w og?le. Baktriany maja okolo 2 metr?w w klebie i waza nawet ponad 725 kg. Samce wieksze od samic. Sa one roslinozerne, ich zasadnicza dieta sklada sie z traw, lisci i zb?z. Wiele sposr?d udomowionych baktrian?w jest zywionych przez ludzi. Baktriany hodowane sa przede wszystkim dla mleka, jako sila pociagowa i jako wierzchowce.

10. Kon Przewalskiego (Equus przewalskii) - jedyny dziko zyjacy gatunek koni. Ostatnie dziko zyjace osobniki spotyka sie w Mongolii i Chinach. Gatunek ten zostal nazwany na czesc rosyjskiego odkrywcy, podr?znika i geografa Nikolaja Przewalskiego, kt?ry w 1879 r. zebral materialy badawcze, na podstawie kt?rych Poliakov opisal to zwierze w 1881 roku. Wiele koni Przewalskiego zostalo schwytanych na poczatku XX wieku i umieszczonych w ogrodach zoologicznych. Z tych 12-15 rozmnazalo sie w niewoli i od nich pochodzi obecna populacja tego gatunku. Przypomina konia domowego, od kt?rego odr?znia go kr?tka, stojaca grzywa oraz brak grzywki na czole. Ponadto r?zni sie iloscia chromosom?w, choc krzyz?wki sa plodne. W szacie letniej siersc kr?tka, rdzawa na grzbiecie i bokach, brzuch z?ltobialy. W szacie zimowej siersc dluzsza i jasniejsza. Na grzbiecie ciemna prega. Nogi pregowane do wysokosci mniej wiecej kolan. Klacze mniejsze od ogier?w. Wymiary dlugosc 180 cm - 230 cm oraz ogon do 90 cm Wysokosc w klebie - 125 - 145 cm Ciezar okolo 200-350 kg. Niegdys zamieszkiwal w licznych stadach stepy i p?lpustynie Azji Srodkowej porosniete przez roslinnosc halofilna. Dobrze rozmnaza sie w niewoli. W ogrodach zoologicznych na calym swiecie w 2005 zylo okolo 1500 koni tego gatunku wywodzacych sie od 31 koni kt?re umieszczono w zoo w 1945 oraz okolo 250 koni zyjacych na wolnosci w Mongolii.

11. Jelen milu (Elaphurus davidianus) nalezy do zwierzat doszczetnie wytepionych w swoim naturalnym srodowisku. Wystepowal niegdys na bagnisto-r?wninnych obszarach p?lnocnych Chin. W drugiej polowie XIX?w. francuski misjonarz Armand David dowiedzial sie o istnieniu tego zwierzecia w cesarskim parku NanHaitsu. On tez byl pierwszym Europejczykiem, kt?ry zobaczyl ten nieznany gdzie indziej gatunek jelenia. Pierwsza para zywych milu zdobyli Francuzi, nie przezyly one jednak transportu. Nastepne zwierzeta dotarly szczesliwie do Europy. Jedna para dostala sie do Anglii i zaopiekowal sie nia ksiaze Bedford, kt?ry podjal w parku Woburn Abbey ich hodowla. Tymczasem w Chinach do 1900?r. zagladzie ulegly wszystkie milu. Przez wiele lat starano sie powiekszyc w europejskich hodowlach poglowie jelenia, kt?ry ongis zainteresowal ojca Davida. W latach?70. naszego wieku zylo w Europie 550?szt. tych zwierzat, z czego 292 w Woburn Abbey. Wtedy wlasnie milu znowu powr?cil do Chin, na razie do pekinskiego ZOO. Gatunek przetrwal w ogrodach zoologicznych zyje obecnie okolo 1000?milu, a kilkanascie sztuk tego cennego jelenia jest w polskich kolekcjach.

12. Sep kasztanowaty (Aegypius monachus (L., 1766)) - duzy ptak padlinozerny z rodziny jastrzebiowatych, zamieszkujacy p?lwyspy: Iberyjski, Apeninski i Balkany oraz pasma g?rskie Azji az po Pacyfik. Jeszcze w XIX wieku m?gl sie gniezdzic w Tatrach, byc moze r?wniez na terenie dzisiejszej Polski (nie sa to jednak potwierdzone informacje, a tylko przypuszczenia). Na pewno natomiast kilkunastokrotnie obserwowano osobniki zalatujace. Obecnie sporadycznie zalatuje w poludniowe rejony kraju. Cechy gatunku? Brak dymorfizmu plciowego - obie plci ubarwione jednakowo. Glowa i szyja pokryta rzadkim puchem, na szyi kryza z lancetoksztaltnych pi?r. Grzbiet, sp?d i skrzydla ciemnobrunatne, jedynie lotki czarne. Dzi?b ciemny, nogi szare. W locie widoczne bardzo dlugie i szerokie skrzydla, na koncach palczasto rozwidlone. Szybuje ze skrzydlami ustawionymi poziomo i ogonem lekko rozlozonym. Wymiary srednie? dl. ciala 110 - 120 cm rozpietosc skrzydel 265 - 290 cm waga 6,3 - 12,5 kg Biotop? G?ry i obszary pag?rkowate, choc sporadycznie pojawia sie w r?znorodnych miejscach. Gniazdo? Na drzewach. Jaja? Wyprowadza jeden leg w roku, skladajac w marcu jedno jajo. Wysiadywanie? Jaja wysiadywane sa przez okres okolo 55 dni przez obydwoje rodzic?w. Piskleta opuszczaja gniazdo po 3 do 3,5 miesiacach. Pozywienie? Padlinozerny, trawi r?wniez kosci duzych ssak?w. Ochrona? Gatunek objety ochrona.

13. Puchacz (Bubo bubo L., 1758) ? duza sowa z rodziny puszczykowatych. Zamieszkuje Europe i Azje. W Polsce skrajnie nieliczny ptak legowy, osiadly. Cechy gatunku? Najwieksza krajowa sowa. Na glowie charakterystyczne "uszy" utworzone z pi?r, tecz?wki pomaranczowe. Wyrazny dymorfizm plciowy. Duza okragla glowa, zokraglone skrzydla i kr?tki ogon. Wymiary srednie? dl. ciala ok. 70 cm rozpietosc skrzydel 165 cm waga ok. do 2,5 kg. Biotop? Stare, zwarte, rozlegle lasy (czesciej iglaste) w poblizu bagien i jezior. Zamieszkuje r?wniez w g?rach. Gniazdo? Na drzewie, czesciej iglastym, w srodkowej czesci korony, w rozwidleniu konar?w, rzadziej w duzych dziuplach. Najczesciej zajmuje gniazdo duzych ptak?w jak myszol?w czy bocian czarny, natomiast w g?rach gniezdzi sie na p?lkach i w zalomach skal. Jaja? Niemal kuliste, r?wnobiegunowe, biale ze slabym polyskiem. Skorupka chropowata, gruba. Srednie wymiary 60x49 mm. Jeden leg w roku pod koniec marca lub na poczatku kwietnia. W zniesieniu przewaznie 2-5 jaj. Wysiadywanie? Od zlozenia pierwszego jaja trwa ok. 32-35 dni. Piskleta opuszczaja gniazdo po 35 dniach. Pozywienie? Ptaki i ssaki wielkosci od wr?bla i myszy, az po cietrzewia czy zajaca, jednakze nie gardzi gryzoniami, kr?likami czy tez wronami. Poza tym, prawdopodobnie dla ulatwienia trawienia, zjada wiele pokarmu roslinnego. Glos?: Samiec odzywa sie najintensywniej w porach wieczornych lub o zmroku przerywanym co 8 sekund, bardzo donosnym (slyszanym do 5 km) "HUoo" lub "PHUoo". Samica odpowiada tym samym lecz o oktawe wyzszym glosem. Ochrona? Z uwagi na mala liczebnosc objety scisla ochrona gatunkowa. Ptak ginacy, a w niekt?rych krajach Europy w og?le niespotykany. Niezbedna jest dalsza ochrona, gl?wnie teren?w legowych.

14. Kraina zoogeograficzna obejmujaca p?lnocna czesc Meksyku, Ameryke P?lnocna i Grenlandie. Ze wzgledu na duze podobienstwo do Palearktyki bywa czasem laczona z nia w jedna kraine holarktyczna.Nearktyka lezy w strefie klimatu zimnego i umiarkowanego. Fauna przypomina w og?lnym zakresie palearktyczna, zwlaszcza na obszarach porosnietych tundra i tajga. Jest to pozostalosc z czas?w epoki lodowcowej, kiedy to gatunki rozprzestrzenialy sie miedzy Eurazja a Ameryka dzieki polaczeniu obu kontynent?w w rejonie Ciesniny Beringa. ?

15. Najbardziej charakterystyczne gatunki zwierzat: Ssaki: niedzwiedz czarny i grizzly - gl?wnie w G?rach Skalistych pizmow?l - w tundrze karibu i los (amerykanskie podgatunki) - w tajdze jelen wirginijski i skunks - w lasach lisciastych na wschodzie kontynentu bizon - dawniej na preriach, obecnie tylko w parkach narodowych pekari ptaki: kardynaly, tanagry, kolibry, dzikie indyki i in. gady: grzechotniki, gekony, legwany, helodermy i in. plazy: salamandry, ambystomy i in. ryby: niszczuki, amia, liczne okoniowate i karpiowate.

16. Stosunkowo niewiele jest tu endemit?w. Mozna do nich zaliczyc jadowite jaszczurki - helodermy, plazy - ambystomy i amfiumy, a ze ssak?w: skunksa, szopa pracza, niedzwiedzia grizzly, widlorogi oraz gryzonie: ursona, goffery, szczuroskoczki i sewele.

17. Czesc gatunk?w na poludniowych krancach Nearktyki to przybysze z krainy neotropikalnej, dzieki utworzonemu pod koniec trzeciorzedu polaczeniu z Ameryka Poludniowa, np. ptaki - kolibry i kondory, ssaki - dydelf p?lnocny, pancernik peba i jezozwierz nadrzewny.

18. Wilk wschodni Bizon Jaguar

19. Wilk wschodni (Canis lupus lycaon) ? podgatunek wilka, sredniej wielkosci, smukly, o dlugich nogach i szerokich uszach, barwa siersci najczesciej blado-szara czasami z domieszka czerwonawa oraz z ciemnym nalotem na grzbiecie. Dawniej najszerzej rozpowszechniony podgatunek w tej czesci swiata, obecnie coraz rzadszy. Pierwszy opisany z wilk?w na terenie Ameryki p?lnocnej. Zamieszkuje poludniowo-wschodnie tereny Kanady i p?lnocno-wschodnie USA (opr?cz Minnesoty). Ostatnio poprzez podobna nazwe czesto mylony z podgatunkiem wilka czerwonego, czerwonym wilkiem wschodniokanadyjskim ? (Canis rufus lycaon).

20. Bizon (Bison bison) - duzy ssak lozyskowy z rodziny kretorogich, rzedu parzystokopytnych, najwiekszy obecnie ssak Ameryki P?lnocnej. Wystepowanie: prerie oraz rzadkie, przeswietlone lasy Ameryki P?lnocnej. W warunkach naturalnych zyl w olbrzymich stadach; szacuje sie, ze przed kolonizacja Ameryki przez Europejczyk?w populacja bizona liczyla miliony osobnik?w. Pod koniec XIX wieku stanal przed grozba wyginiecia, gl?wnie z powodu nadmiernego odstrzalu; polowanie na bizony bylo w?wczas ulubionym sportem bialych uzbrojonych w bron palna. Przyjezdzali oni specjalnymi pociagami, a polowanie odbywalo sie czasem z okien wagon?w. Do wytepienia bizon?w przyczynili sie takze Indianie, kt?rzy wierzyli, ze bizony porozumiewaja sie miedzy soba. Dlatego tez zaden bizon nie m?gl ujsc z polowania, aby "nie przekazal informacji innym stadom bizon?w". Indianie nie obawiali sie o wyginiecie bizon?w, gdyz wierzyli, ze jest ich nieograniczona liczba, ukryta pod ziemia, zas na powierzchnie wychodza jedynie "nadwyzki". W istocie przetrwanie bizonom zapewnialy "strefy buforowe" oddzielajace terytoria poszczeg?lnych szczep?w Indian, gdzie zakazane byly polowania. Strefy tej "ziemi niczyjej" zmniejszaly sie jednak w miare naplywu osadnik?w europejskich, zajmujacych coraz wieksze ilosci ziemi, bedacej strefa lowna Indian. Gatunek, bedacy naturalnym zr?dlem pozywienia Indian, uratowalo od wyginiecia Amerykanskie Towarzystwo Ochrony Bizona (American Bison Society) oraz utworzenie kilku park?w narodowych. W latach 90. XX wieku populacje bizon?w oceniano na okolo 20 tysiecy osobnik?w. Wyr?znia sie dwa podgatunki: bizon preriowy (B. bison bison) - zamieszkiwal Wielkie R?wniny, wedrowny bizon lesny (B. bison athabascae) - mala osiadla populacja w p?lnocno-zachodniej Kanadzie i na Alasce, wyzszy i ciezszy od poprzedniego, osiadly Bizon preriowy w calej okazalosci Dlugosc? 2,1-3 m Dlugosc ogona? 0,5-0,6 m Masa ciala? 450-1000 kg; najwiekszy osobnik wazyl 1140 kg. Wysokosc w klebie? samica 1,6-1,8 m, samiec 1,8-2,0 m?; samice sa (srednio) mniejsze od samc?w Ubarwienie? brazowe; przednia czesc ciala okrywa gesta siersc, tworzaca cos w rodzaju "peleryny" i potegujaca wrazenie masywnosci zwierzecia; mlode osobniki sa rudawe; Pozywienie? trawa Dojrzalosc plciowa? ok. 3 roku zycia Rozr?d? ciaza trwa okolo 9 miesiecy; po tym czasie na swiat przychodzi zazwyczaj jeden cielak, kt?ry juz po kilku godzinach dolacza z matka do stada; czas karmienia mlekiem 7-8 miesiecy.

21. Jaguar (Panthera onca) - gatunek drapieznego ssaka z rodziny kotowatych. Jest najwiekszym kotem Nowego Swiata i jest czczony przez jego rdzennych mieszkanc?w, w tym starozytnych Maj?w i Aztek?w. Jaguar zamieszkuje tereny trawiaste i tropikalne lasy Ameryki Poludniowej i Srodkowej, pustynie poludniowej Ameryki P?lnocnej. W 2004 roku zaobserwowano jaguary w Arizonie (Stany Zjednoczone). Na tym wielkim obszarze swego rozmieszczenia jaguar tworzy podgatunki, r?zniace sie miedzy soba ubarwieniem. Preferuje obszary zasobne w wode (bagna), podtapiane okresowo lasy (znakomicie plywaja) i zarosla krzaczaste nad brzegami rzek. Na otwartych przestrzeniach i w glebi puszczy wystepuja rzadko - unikaja otwartych przestrzeni, poniewaz najlepiej czuja sie w p?lmroku panujacym w tropikalnej puszczy. Niezwykly wz?r siersci doskonale maskuje je wsr?d plam swiatla i cienia. Siersc Jaguara:Jaguary jak wszystkie duze koty ma wspanialy wyglad. Najczesciej spotyka sie jaguary o siersci czerwonawoz?ltawej. Brzuch, wewnetrzna powierzchnia n?g, podgardle, broda i podbr?dek sa zazwyczaj biale. Grzbiet i boki ciala sa czesciowo upstrzone czarnymi okraglymi lub podluznymi plamami, czesciowo zas pokryte wiekszymi od nich plamami i pierscieniami z?ltawoczerwonawymi, otoczonymi czarna obw?dka (rozetki). Jaguar przypomina bardzo lamparta, od kt?rego jednak jest masywniejszy. U wszystkich odmian jaguara, mimo wielkiej zmiennosci ubarwienia, zawsze mozna znalezc czarna plame w kacie pyska i ciemna plame z bialym lub z?ltym srodkiem na tylnej czesci ucha. Zdarzaja sie tez jaguary ciemniejsze lub zupelnie czarne (formy melanistyczne). Jaguar nalezy do najwiekszych kotowatych, jest trzeci pod wzgledem wielkosci po tygrysie i lwie. Srednia dlugosc ciala miesci sie w granicach 1-1,9 m, liczac od konca pyska do podstawy ogona, ogon ma okolo 65 cm. Waga u samc?w moze dochodzic do 100 kg. Opisywano tez olbrzymie okazy o dlugosci ciala 2,5 m i wadze 131-151 kg. Jaguar preferuje samotniczy tryb zycia, gdzie wedruje po swoim obszarze lowieckim. Wciagu dnia wyleguje sie w jaskiniach lub innych zacisznych miejscach. Samiec patrolujac swoje rozlegle terytorium znaczy je moczem, ostrzegajac innego samcem ze te terytorium jest juz zajete. Jest zwierzeciem aktywnym w nocy tak jak wszystkie inne koty ma zdolnosc doskonalego widzenia w mroku. W okresie godowym samce poszukuja samic, dochodzi wtedy do walk miedzy samcami Pozywienie jaguara stanowia zwykle duze ssaki (tapiry, kapibary, pekari) w razie glodu zjada on nie tylko drobne ssaki i ptaki, lecz napada tez krokodyle i z?lwie. Czesto jego lupem padaja r?wniez ryby. Zwierze niebezpieczne r?wniez dla zwierzat hodowlanych, stad wytepione na duzym obszarze swego pierwotnego zasiegu (np. w Ameryce P?lnocnej). Najsilniejsze szczeki wsr?d kotowatych

22. Jaguar jest samotnikiem kt?ry polega gl?wnie na swojej sile. Poluje przede wszystkim na ziemi i to najczesciej w nocy chcac zabic, czai sie i rzuca z zasadzki na ofiare, starajac sie szybko wbic kly swoimi bardzo mocnymi szczekami (najsilniejsze wsr?d wielkich kot?w) w kark lub szyje albo glowe; opowiesci o skrecaniu przez jaguara lapami kreg?w szyjnych sa mitem. Na kr?tkich odcinkach jaguar moze biegac bardzo szybko. Po zabiciu zwierzecia cialo przenosi w spokojniejsze miejsce, gdzie stara sie najesc do syta. Po zaspokojeniu glodu zakopuje resztki w ziemi i odchodzi. Czasem po kilku godzinach wraca do swej ofiary, by sie znowu pozywic. Glodny lub zagrozony moze sie rzucic na czlowieka. Jaguary wieksza czesc roku zyja samotnie, w sierpniu i wrzesniu samce poszukuja samic, dochodzi wtedy do walk miedzy samcami. Po ok. stu dniach ciazy samica rodzi dwoje lub troje mlodych, wyr?zniajacych sie jasniejszym ubarwieniem. Kocieta waza od 700 do 900 gram?w, otwieraja oczy po dw?ch tygodniach, a mleko ssa przez szesc miesiecy Mlode jaguary odjete od piersi matki oswajaja sie pozornie bardzo latwo, zwykle jednak po dw?ch lub trzech latach robia sie niebezpieczne dla otoczenia, nawet swych wychowawc?w. W ogrodach zoologicznych jaguary zyja bardzo dlugo i czesto sie rozmnazaja.

23. Kraina zoogeograficzna obejmujaca obszar Antyli i Ameryki Poludniowej az do granicy z kraina nearktyczna (p?lnocny Meksyk) oraz wyspy Galapagos. Nalezy do panstwa zwierzecego Neogea. Wiekszosc powierzchni tej krainy lezy w strefie klimatu tropikalnego, jedynie na poludniowych krancach wystepuje umiarkowany. Dominujaca formacja roslinna sa coraz bardziej niszczone lasy r?wnikowe, zas dalej na poludnie - obszary sawannowe i stepowe (pampa).

24. Ptaki - najbogatsza na swiecie awifauna liczaca ok. 3 500 gatunk?w i az 32 rodziny endemiczne, np.: nandu, kusaki, tukany, skrzydloszpony, kariamy, a z rzedu wr?blowych ? garncarzowate i mr?wkowody, z kt?rych kazda rodzina liczy ponad 200 gatunk?w. Wiekszosc gatunk?w kolibr?w zyje wlasnie w krainie neotropikalnej (poza nia - tylko kilka). ssaki - przedstawiciele calego podrzedu malp szerokonosych brak malp waskonosych, owadozernych oraz charakterystyczne szesc rodzin gryzoni, m.in. szynszylowate, kapibary, marowate i agutiowate. Endemicznymi rodzinami sa leniwce i czesciowo mr?wkojady, a takze przedstawiciele nietoperzy: liscionosy i wampiry. O dawnym polaczeniu z Australia swiadczy wystepowanie torbaczy ? dydelf?w i zb?jnik?w. gady - licznie reprezentowane legwany oraz weze ? jadowite i dusiciele (np. anakonda i boa Plazy -wystepuja tylko bezogonowe i beznogie w tym zaby jadowite

25. Fauna krainy neotropikalnej jest bardzo r?znorodna i odmienna od spotykanej w innych krainach, duzo tu r?wniez form endemicznych (20). Wynika to z faktu, ze przez dlugi okres rozwijala sie w izolacji. Ssaki drapiezne wniknely na obszar Ameryki Poludniowej dopiero przed milionem lat, po jej polaczeniu sie z Ameryke P?lnocna.

26. Ocelot Kondor wielki Tamaryna bialoczuba Lama Tapir anta

27. Ocelot (Leopardus pardalis syn. Felis pardalis) ? drapieznik z rodziny kotowatych (Felidae). Wystepowanie Zasieg wystepowania Ameryka Poludniowa Ameryka Srodkowa poludnie Ameryki P?lnocnej Wystepuje przewaznie w wilgotnych lasach. Czesto przebywa niedaleko ludzkich siedzib. Spotykany r?wniez na polach i na plantacjach trzciny cukrowej. Srodowisko lasy r?wnikowe srodowisko otwarte, np. torfowiska, sawanny srodowiska wilgotne, jeziora, stawy namorzyny Cechy Dlugosc ciala: 70-100 cm Dlugosc ogona: 30-45 cm Wysokosc w klebie: 50 cm Waga: 12-16 kg Ciaza: 70-80 dni Liczba mlodych: 2-4 Dojrzalosc plciowa: samiec - 2,5 roku, samica - 2 lata Pozywienie: drobne kregowce Dlugosc zycia: 12-15 lat posiada 36 chromosom?w (inne koty maja po 38) Pozywienie Oceloty zywia sie wieloma zwierzetami, w tym: szczurami, swinkami morskimi, malpami, pancernikami, mr?wkojadami, aguti, r?znymi jeleniowatymi, mlodymi pekari, jaszczurkami, wezami, z?lwiami i r?znymi ptakami. Czesto zakradaja sie do kurnik?w. Rozmnazanie Dojrzalosc plciowa samice osiagaja w wieku 2 lat, a samce p?l roku p?zniej. Okres godowy trwa od pazdziernika do stycznia. Po ciazy trwajacej ok. 70 dni w dziupli rodza sie 2-4 kocieta, kt?re otwieraja oczy po 15 dniach. Dwa lata mlode ucza sie od matki r?znych technik polowan, a wkr?tce potem wyruszaja na poszukiwanie wlasnego terytorium. Wyglad Oceloty maja kr?tka, jedwabista siersc o barwie zaleznej od otoczenia, w kt?rym zyja. Koty zyjace w lasach maja z?lta lub ruda siersc, a zamieszkujace krzaki - szara. Nieregularny wz?r z ciemnych plam i preg zdobi futro ocelota. Na grzbiecie i bokach plamy tworza rozety, na glowie, ogonie i lapach przechodza w ciemne pasy. Brzuch jest jasny. Uszy czarne (z bialymi plamkami) i zaokraglone sa osadzone na niewielkiej glowie. Ma silne lapy z ostrymi pazurami. Tryb zycia Te male koty lacza sie w pary. Prowadza nocny tryb zycia. Dzien spedzaja na drzewach. Ochrona Najintensywniej polowano na oceloty w latach 60. i 70. Z powodu pieknego rysunku i jedwabistosci futra, sk?ry tych kot?w byly i sa bardzo cenne. Obecnie oceloty sa chronione przepisami konwencji waszyngtonskiej (CITES) i choc handel sk?rami jest zabroniony, nadal sie je zabija. Inne Na mlode oceloty poluja weze boa, anakondy i kajmany Wrogami naturalnymi tych kot?w sa inne oceloty, pumy i jaguary Zwierzeta te nie boja sie wody - bardzo dobrze plywaja Oceloty moga poruszac sie bezszelestnie nawet po suchych lisciach, dzieki miekkim poduszeczkom Samice czesto wyrywaja sobie siersc ze sk?ry na brzuchu, aby wyscielic nia gniazdo Male zwierzeta przynoszone przez matke do gniazda sluza mlodym do nauki polowania

28. Kondor wielki (k. olbrzymi) (Vultur gryphus L. 1758) - duzy ptak padlinozerny z rodziny kondorowatych, zamieszkujacy Andy poczawszy od Wenezueli na p?lnocy po Przyladek Horn na poludniu. Cechy gatunku? Upierzenie zasadniczo czarne, pokrywy skrzydlowe biale, glowa i szyja nagie, na granicy upierzenia pi?ra tworza kryze. Naga sk?ra r?zowawocielista. Samiec na glowie posiada miesisty wyrostek. Wymiary srednie? dl. ciala ok. 120-135 cm rozpietosc skrzydel ok. 310 cm waga ok. 8-12 kg Biotop? Partie g?r powyzej linii lasu oraz inne bezlesne, skaliste tereny. Gniazdo? Szczeliny skalne lub bardzo duze dziuple, w wysokich partiach g?r lub na morskim klifie. Jaja? Wyprowadza jeden leg co dwa lata, skladajac jedno, rzadziej dwa jaja. Wysiadywanie? Jajo wysiadywane jest przez okres 54-58 dni przez obydwoje rodzic?w. Piskleta zdobywaja zdolnosc do lotu w wieku okolo 6 miesiecy. Pozywienie? Gl?wnie padlina duzych ssak?w, czasem r?wniez jaja ptak?w morskich.

29. Tamaryna bialoczuba (Saguinus oedipus) - gatunek ssak?w z rodziny pazurkowc?w, rzedu naczelnych. Tamaryna ta jest gatunkiem zagrozonym wymarciem. Wystepowanie Tamaryna bialoczuba zyje w p?lnocnej Kolumbii, gdzie zamieszkuje tereny krzewiaste oraz lasy. Opis Tamaryna bialoczuba osiaga dlugosc ciala ok. 30 cm, ogona 30-40 cm, natomiast wazy ok. 0,5 kg. Ssak ten posiada skapo owlosiona szeroka, ciemnoszara twarz; biala, dluga, stojaca grzywe; grzbiet ciemnobrazowy badz ceglastobrunatny; sp?d ciala; konczyny bialawe. Posiadaja one bogaty repertuar dzwiek?w. Odzywianie Tamaryna bialoczuba odzywia sie owadami, pajakami, malymi ptakami, jaszczurkami, zabami, owocami, kwiatami oraz sokiem z drzew.

30. Lama (Lama glama) - udomowiony ssak parzystokopytny z rodziny wielbladowatych. Ubarwienie r?zne, od czarnego po biale, czesto niejednolite. Bezposrednim przodkiem lamy jest gwanako. Lama jest nieco wieksza od tego gatunku. Dlugosc ciala 120 cm, ogona 15 cm. Wysokosc w klebie do 120 cm. Wystepuje w Peru, Boliwii i Argentynie. Wykorzystywana jest (gl?wnie przez Indian) do cel?w transportowych, dostarcza tez miesa i wybornego mleka. Welna lamy jest przerabiana na grube sukno, gn?j sluzy na opal. Systematyka Czesto mianem lamy okresla sie takze inne wielbladowate z rodzaju Lama wystepujace w rejonie andyjskim: alpaki, guanako oraz wigonie zaliczane do rodzaju Vicugna. Klasyfikacja biologiczna zwierzat tradycyjnie okreslanych mianem lamy od dawna sprawiala klopot zoologom. Linneusz zaliczyl je do rodzaju Camelus. Cuvier w 1800. zaproponowal rodzaj Lama, a w 1842. Lesson wyizolowal wigonia do rodzaju Vicugna. Nadal jednak istnieja rozbieznosci w klasyfikowaniu guanako, alpaki i lamy. Duza plastycznosc przystosowawcza i szeroki zasieg wystepowania, a takze ukierunkowana hodowla (udomowienie tych zwierzat nastapilo ok. 4500 lat temu) przyczynily sie do powstania wielu r?znic morfologicznych pomiedzy badanymi populacjami. Naukowcy nie sa zgodni, czy sa to trzy odrebne gatunki: Lama glama Lama guanicoe Lama pacos czy udomowione formy jednego gatunku: Lama guanicoe Lama guanicoe f. glama Lama guanicoe f. pacos

31. Tapir anta (Tapirus terrestris) - ssak nalezacy do rzedu nieparzystokopytnych z rodziny tapirowatych. Duzy, zwalisty ssak z charakterystycznym, zagietym do dolu nosem (tworzacym mala trabe) i grzebieniastym wierzchem glowy. Glowa, grzbiet, boki i konczyny o kolorze czarnobrazowym, brzuch jasniejszy. Konce uszu biale. Zmysl wzroku slabo rozwiniety. Ogon kr?tki, szczatkowy. Tylne konczyny z trzema palcami zakonczonymi kopytami, konczyny przednie z trzema duzymi i jednym malym palcem. Ciezar ciala skupia sie gl?wnie na srodkowych palcach. Na glowie i szyi ciemna, sztywna grzywa. Na ciele wystepuja kr?tkie, sztywne wlosy.Mlode osobniki ubarwione maskujaco w charakterystyczne z?ltawe lub bialawe pregi i rzedy plamek. Dlugosc ciala 176 - 215 cm Dlugosc ogona 10 cm Wysokosc w klebie 77 - 108 cm waga ciala 180 - 270 kg (samice wieksze i ciezsze od samc?w) Tropikalne i subtropikalne rejony Ameryki Poludniowej, na wsch?d od And?w, od p?lnocnej Kolumbii do p?lnocnej Argentyny. Liczny w amazonskich lasach deszczowych, poza tym obszarem rozproszony. Zyje w tropikalnych lasach deszczowowych, nad brzegami rzek, bagien i obszarach zalewowych. Spotyka sie go r?wniez na otwartych sawannach z wystarczajacymi duzymi zbiornikami wodnymi i gesta roslinnoscia. Dochodzi do wysokosci 1700 m n.p.m.

32. Tapiry sa aktywne gl?wnie noca lecz na niekt?rych obszarach mozna je tez spotkac za dnia. Poruszaja sie po stalych, wydeptanych sciezkach, kt?re moga przetrwac kilkadziesiat lat. Prowadza samotniczy tryb zycia. Arealy osobnicze moga sie ze soba wzajemnie pokrywac. Sa dobrymi plywakami i nurkami, przed niebezpieczenstwem chronia sie gl?wnie w wodzie. Gl?wnym zmyslem jest wrazliwy sluch. Zywia sie roslinnoscia przybrzezna, dzikim ryzem i innymi podobnymi roslinami. Zjadaja tez owoce i rosliny uprawne. Zeruja glownie nad brzeganmi rzek. Nos sluzy jako organ chwytny, rosliny zrywa ostrymi siekaczami i rozciera zebami bocznymi o szerokich koronach. Ze wzgledu na drapiezniki wiekszosc dnia spedza w ukryciu. Mimo sporej wagi dobrze wspina sie na strome brzegi. Gruba sk?ra chroni tapira przed skaleczeniami podczas przedzierania sie przez gesta roslinnosc. Sa plochliwe i zachowuja sie bardzo cicho. Podobnie jak spokrewnione z nimi konie jedza duzo pokarmu, lecz nie trawia go calkowicie. W odchodach zostawianych przy brzegach rzek, stwierdzono niestrawione nasiona. Wystepuja na odludnych terenach lub w dobrze chronionych rezerwatach. Ciaza u tapira trwa 390-400 dni. Najczesciej rodzi sie jedno mlode (rzadziej bliznieta) o masie ok. 5 kg. U tapir?w okres rozwoju mlodocianego wynosi ok. 420 dni (w tym okresie mlode przebywa z matka). Dojrzalosc plciowa uzyskuja ok. 2,5 do 3 lat.

33. Kraina zoogeograficzna obejmujaca kontynent afrykanski na poludnie od zwrotnika Raka i przybrzezny pas P?lwyspu Arabskiego. Nalezy do panstwa zwierzecego Arktogea. Do krainy etiopskiej czesto zalicza sie tez Madagaskar, kt?ry jednak charakteryzuje sie jednak tak odmienna fauna, ze zdaniem wielu specjalist?w zasluguje na wydzielenie w osobna kraine madagaskarska. Kraina etiopska lezy w strefie klimat?w r?wnikowych i zwrotnikowych, a dominujacymi formacjami roslinnymi sa las r?wnikowy i sawanna.

34. Najbardziej charakterystyczne gatunki zwierzat: ptaki - ok. 1700 gatunk?w, wsr?d nich 12 rodzin endemicznych, m.in. strusie, trzewikodzioby, sekretarze, turaki i czepigi ssaki - lwy, liczne antylopy, zebry, Szympansy i goryle, a z endemit?w: duzi roslinozercy: hipopotamy i zyrafy mr?wniki Gryzonie: kretoszczury, postrzalki i wiewi?rolotki owadozerne: tenreki, zlotokrety i ryjoskoczki. gady - kameleony (rodzina prawie endemiczna, gdyz tyko pojedyncze gatunki wystepuja w Europie i Azji).

35. Fauna tego obszaru jest bardzo bogata i zr?znicowana, rozwijala sie bowiem na kontynencie uksztaltowanym juz przed 100 milionami lat. Wiele jest endemit?w takich jak dobrze znane zyrafy, zebry, slonie afrykanskie czy hipopotamy, inne mniej popularne to sekretarze oraz mr?wnik. Wykazuje duzo podobienstw do fauny krainy orientalnej, gdyz przez dlugi czas rozwijaly sie one jako calosc, a ponadto Afryka i Azja maja od dawna polaczenie ladowe.

36. Strus afrykanski Antylopa eland Drzewica dwubarwna Zuraw koroniasty Gwanako

37. Strus (Struthio camelus) - duzy ptak nielotny z rodziny strusiowatych, zamieszkujacy poludniowa Afryka, na poludnie od rzeki Zambezi. W okresie godowym zar?wno glowa i szyja jak i nogi zywoczerwone. Ubarwienie - samiec: Czarne, jedynie pi?ra na koncach skrzydel i ogona biale. Samica - cala brazowa, konce wszystkich pi?r jasne. Glowa, g?rne 2/3 szyi i nogi nagie. Barwa sk?ry pozwala odr?znic poszczeg?lne podgatunki. Posiada dwa palce u stopy. Wiekszy - odpowiednik palca srodkowego - potezny, zaopatrzony w pazur, mniejszy - odpowiednik palca zewnetrznego pozbawiony pazura. W zoladku miesniowym zwanym mielcem znajduja sie gastrolity pomagajace w trawieniu pokarmu. Ma doskonaly wzrok - widzi dobrze na odleglosc do 5 km. Zwykle w stadach po 5-6 osobnik?w (jeden samiec z haremem), w towarzystwie innych zwierzat. Rzadko stada do 50 sztuk. Sa to najwieksze i najszybsze nielotne ptaki ladowe. Na dluzszych dystansach biegaja z predkoscia 50 km/h, a w sprincie nawet 70 km/h. Moga zyc nawet 75 lat. Wymiary srednie? wysokosc: 1,7-2,5 m masa: 93-160 kgSamice sa nieco mniejsze od samc?w. Biotop - Pustynie i p?lpustynie o skapej roslinnosci. Strus masajski - sawanna. Gniazdo? W formie plytkiego dolu w piasku. W gniezdzie jaja wszystkich samic haremu (15 do 60 sztuk). Jaja? Duze, nawet do p?ltora kilograma, o objetosci kilkudziesieciu kurzych jaj. Wysiadywanie? Jaja wysiadywane sa od zniesienia pierwszego jaja przez okres 5 do 6 tygodni gl?wnie przez samca (w dzien czasem zmieniany przez kt?ras z samic). Rodzice wykazuja silny instynkt opiekunczy.

38. Eland (Taurotragus oryx) ? najwieksza wsp?lczesna antylopa z rodziny kretorogich nazywana tez kanna. Zamieszkuje gl?wnie rezerwaty w Afryce na poludnie od sahary. Cialo elanda jest pokryte kr?tka sierscia o kolorze szarobrazowym, jednak na tylnej stronie przednich konczyn widnieja czarne plamy, a po bokach ciala znajduja sie pionowe, kremowe pasy. Wzdluz grzbietu biegnie czarna prega. Konczyny przystosowane do dlugich wedr?wek zakonczone sa dwoma palcami pokrytymi racicami. Ruchliwe uszy osadzone na podluznej glowie wychwytuja kazdy szelest. Srubowato skrecone u nasady rogi wystepuja u obu plci. U samc?w na dolnej stronie szyi zwisa fald luznej sk?ry, a na czole maja kedzierzawa grzywke. Elandy sa zwierzetami stadnymi. W czasie suszy lacza sie w grupy liczace od 25 do 70 osobnik?w. Podczas pory deszczowej wedruja niewielkimi grupami w poszukiwaniu pozywienia. Zywia sie liscmi, mlodymi pedami oraz swieza trawa. Nie musza miec stalego dostepu do wody, lecz potrzebuja wtedy soczystych roslin. W razie braku swiezego pokarmu jedza kore drzew, owoce i nasiona. Z powodu wysokiej temperatury w dzien najczesciej pasa sie noca. Miedzy grudniem a styczniem rozpoczynaja sie walki o samice. Gdy wszystkie samice zostana pokryte, byk odchodzi, by wiesc dalej samotne zycie. Po dziewieciu miesiacach ciazy samica rodzi w ukryciu jedno (zazwyczaj) mlode wazace okolo 30 kg. W gestych zaroslach ciele zostaje 4 tygodnie. Potem razem z matka dolacza do stada. W wieku pieciu miesiecy przestaje ssac mleko, lecz z matka przebywa do 1. roku zycia.

39. Samice dojrzewaja plciowo w wieku dw?ch, a samce trzech lat. Z powodu braku odpornosci na choroby przenoszone przez bydlo domowe wiele osobnik?w zginelo. Niekt?re elandy zostaly udomowione, a nawet wykorzystywane jako zwierzeta pociagowe. Teraz, w naturalnym srodowisku mozna je spotkac jedynie w rezerwatach. Wysokosc w klebie: 130-180 cm Dlugosc ciala: 200-300 cm Dlugosc ogona: 60-90 cm Dlugosc rog?w: Okolo 65 cm Waga: samice 300-600, samce 700-1000 kg Dlugosc zycia: 8-10 lat

40. Koronniki (zurawie koroniaste) (Balearicinae Brasil, 1913) - podrodzina ptak?w z rodziny zurawiowatych. Zamieszkuja Afryke na poludnie od Sahary. Najbardziej charakterystyczna cecha jest imponujaca korona z pi?r na glowie. W przeciwienstwie do innych ptak?w z rodziny zurawiowatych, koronniki siadaja na drzewach, buduja tam tez gniazda. Do podrodziny nalezy 1 rodzaj i 2 gatunki: koronnik czarny (Balearica pavonina) koronnik szary (Balearica regulorum) Koronniki sa w Afryce obdarzane szacunkiem ze wzgledu na swa dostojnosc i szlachetnosc. Koronnik szary (Balearica regulorum) zostal wybrany symbolem Ugandy i znajduje sie w centralnym punkcie flagi panstwowej tego kraju oraz na jego godle. Podczas panowania brytyjskiego byl umieszczany na wojskowych odznakach, kt?re nosili zolnierze ugandyjscy.

41. Gwanako (takze guanako) (Lama guanicoe) - ssak z rzedu parzystokopytnych, przodek lamy. Dlugosc ciala do 225 cm, wysokosc w klebie do 130 cm. Dluga plowa siersc na grzbiecie i bokach, kr?tsza jasna na brzuchu. Konczyny smukle, szyja dluga, cienka, ogon bardzo kr?tki. Zyje w niewielkich stadach w Andach i w Patagonii. Dlugosc? 90-120 cm Ogon? 24-27 cm, kr?tki, puszysty Masa ciala? 96-130 kg. Ubarwienie? siersc jasnobrazowa, na grzbiecie dluga, ciemniejsza, na brzuchu kr?tka, wyrazne jasniejsza. Pozywienie? trawy, krzewy i porosty Wystepowanie? g?ry na zachodnim wybrzezu Ameryki Poludniowej.

42. Kraina orientalna (kraina indomalajska) - kraina zoogeograficzna obejmujaca poludniowa czesc kontynentu azjatyckiego (te, kt?ra nie jest zaliczana do krainy palearktycznej i etiopskiej) oraz Archipelag Malajski az do Filipin i Malych Wysp Sundajskich. Nalezy do panstwa zwierzecego Arktogea. Lezy w strefie klimat?w r?wnikowych i zwrotnikowych, a gl?wna jej formacja roslinna jest las r?wnikowy oraz czesciowo sawanna.

43. Najbardziej charakterystyczne gatunki zwierzat: ptaki - ok. 1900 gatunk?w, wsr?d nich bazanty (np. paw indyjski) i przedstawiciele rzedu wr?blowych - kurtaczki, tymaliowate i kwiat?wki oraz endemiczne turkusniki i filipinczyki ssaki - slon indyjski, nosorozce, tygrysy, niedzwiedz malajski, pandy, bawoly, tapir malajski i malpy, a takze endemiczne lotokoty, tupaje, wyraki i gibbony. gady - pytony, aligator chinski, kobra indyjska plazy - zaby latajace i inne bezogonowe.

44. Fauna tego obszaru jest bardzo bogata i wykazuje duze podobienstwo do wystepujacej w krainie palearktycznej i etiopskiej. Wynika to z faktu, ze w toku ewolucji wlasnie w Azji Poludniowej formowalo sie wiele grup zwierzat, kt?re nastepnie zasiedlaly sasiednie krainy. Dlatego tez malo jest tu endemit?w.

45. Gibbon bialoreki Pyton tygrysi

46. Gatunek ssaka naczelnego z rodziny gibonowatych. Najpospolitszy i najlepiej poznany z gibon?w. Czesto spotykany w ogrodach zoologicznych. Jeden z najmniejszych gatunk?w malp czlekoksztaltnych. Wystepowanie: poludniowo-zachodnie Chiny, Indochiny, P?lwysep Malajski i Sumatra Ubarwienie futra od czarnego i ciemnobrazowego do jasnobrazowego, z jasna obw?dka wok?l twarzy, dlonie i stopy jasne. Dlugosc ciala do 60 cm, masa ciala od 4-8 kg. Prowadza nadrzewny tryb zycia, schodzac na ziemie tylko sporadycznie. Tworza stada rodzinne z wyraznie zaznaczonym udzialem samca w wychowaniu mlodych. Po urodzeniu mlodym zajmuje sie poczatkowo samica. W miare jego rozwoju samiec przejmuje czesc opieki nad potomkiem.

47. Pyton tygrysi (Python molurus)- Jeden z najwiekszych pyton?w swiata. Mniejszy od pytona siatkowanego. Istnieja 2 podgatunki pytona tygrysiego: ? Pyton tygrysi jasnosk?ry (Python molurus molurus) - podgatunek nominalny Zamieszkuje wsch?d Pakistanu, Indie, Nepal i Cejlon (Sri Lanka). ? Pyton tygrysi ciemnosk?ry (Python molurus bivittatus) Zyje na Birmie, poludniu Chin, w Laosie, Malezji i Indonezji, a takze na wyspach: Celebes, Jawa i Borneo. Systematyka nie wyr?znia podgatunku P.m. pimbura - kt?ry oficjalnie zaliczany jest do P.m.molurus Opis Piekny, ogromny i zazwyczaj lagodny waz. Z tego wzgledu czesto hodowany w domach. Posiada silne i masywne cialo o obwodzie wiekszym niz udo doroslego mezczyzny. Dorosly osobnik potrafi stwarzac zagrozenie dla zycia czlowieka. Ubarwienie weza brazowe cetki na pomaranczowuym,z?ltym tle. Istnieje szereg odmian barwnych jak albino (na zdjeciu), green, labirynth Rozmiary W zaleznosci od podgatunku, osobnik nominalny moze dorosnac do 8m.(Rekord 8,23 i 182,5 kg) Osobniki hodowane w Polsce rzadko przekraczaja 5m (samice). Pozywienie Gl?wnie ssaki - myszy, szczury, kr?liki. Na wolnosci atakuje takze np. mlode antylopy. Biotop mokradla Uwagi? Gatunek chroniony miedzynarodowa konwencja CITES oraz odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej. Zgodnie z ustawa o ochronie przyrody wymaga rejestracji.

48. Kraina australijska ? kraina zoogeograficzna obejmujaca obszar Australii, Tasmanii, Moluk?w, Nowej Gwinei, Nowej Zelandii i wiekszosci wysp Oceanu Spokojnego. Nalezy do panstwa zwierzecego Notogea. Wieksza czesc obszaru nalezy do strefy klimat?w zwrotnikowych, jedynie na poludniowych krancach wystepuje klimat umiarkowany. Gl?wnymi formacjami roslinnymi sa: stepy i pustynie (w centralnej czesci Australii), zarosla wiecznie zielone (w poludniowej), sawanna i las r?wnikowy (w p?lnocnej). Wschodni skraj Australii i Nowa Zelandia sa pokryte lasami lisciastymi.

49. Najbardziej charakterystyczne rodziny i gatunki zwierzat: ssaki - torbacze: kangurowate, palankowate, wombatowate i in. oraz stekowce: dziobak i kolczatkowate (gatunki endemiczne) ptaki - 13 rodzin endemicznych, m.in. emu, kazuary, kiwi, kagu, kakadu, cudowronki i miodojady gady - krokodyle, warany (m.in. najwieksza wsp?lczesnie zyjaca jaszczurka - waran z Komodo).

50. Kraina australijska charakteryzuje sie fauna o duzej odmiennosci od fauny innych region?w swiata, przede wszystkim obecnoscia stekowc?w i torbaczy i nieobecnoscia lozyskowc?w (poza nietoperzami i gatunkami zawleczonymi przez czlowieka).

51. Drzewiak Bennetta ? kangur Emu Labedz czarny

52. Drzewiak Bennetta (Dendrolagus bennettianus) - ssak z rodziny kangurowatych (Macropodidae). Jest najwiekszym nadrzewnym torbaczem Australii. Dlugosc ciala 69-70,5 cm (samice), 72-75 cm (samce), dlugosc ogona 73-80 cm (samice), 82-84 cm (samce). Masa ciala 8-10,6 kg (samice), 11,5-13,7 kg (samce). Wierzch ciala ciemnobrazowy; podbr?dek, gardlo i sp?d ciala jasniej ubarwione. Stopy sa czarne. Czolo szarawe, ponadto na pysku, ramionach, szyi i z tylu glowy wystepuje rdzawe zabarwienie. U nasady ogona znajduje sie czarna plama, kt?ra od strony spodniej ma odcien jasniejszy. Wystepuje w p?lnocno-wschodnim Queenslandzie. Zasieg jego wystepowanie rozciaga sie od rzeki Daintree na poludniu do Mt. Amos na p?lnocy i do Mt. Windsor na zachodzie. Zamieszkuje wyzynne lasy deszczowe oraz lasy nadbrzezne. Drzewiaki Bennetta prowadza nocny tryb zycia. Po drzewach poruszaja sie bardzo zwinnie, sa zdolne skoczyc na odleglosc 9 metr?w, by dostac sie na galaz sasiedniego drzewa. Swego dlugiego ogona uzywaja jako narzadu r?wnowagi podczas poruszania sie miedzy galeziami drzew. Na ziemi poruszaja sie skaczac z cialem pochylonym do przodu i ogonem podwinietym do g?ry. Jako jedne z niewielu wyraznie terytorialnych kangur?w, dorosle samce utrzymuja terytoria o powierzchni do 25 hektar?w, kt?re pokrywaja sie z terytoriami kilku samic. Praktycznie wszystkie dorosle samce nosza na swych cialach blizny po licznych sporach o terytoria, niekt?rym nawet brakuje uszu. Obszary zajmowane przez dorosle samice nie pokrywaja sie. Pojedynczej samicy towarzysza jedynie mlode lub dorosly samiec. Drzewiaki spedzaja dzien wysoko w galeziach drzew, kt?re opuszczaja w nocy, gdy udaja sie na zer. Odzywiaja sie liscmi drzew z rodzaj?w Ganophyllum, Aidia i Schefflera oraz opadlymi owocami. Samica rodzi co roku jedno mlode, kt?re jest z nia przez okres 2 lat, w tym pierwsze 9 miesiecy spedza w torbie matki. Dorosle samce nie zajmuja sie potomstwem; jednak zaobserwowano samce towarzyszace mlodym, kt?re stracily matki. Drzewiaki sa zdolne do reprodukcji przez okres okolo 20 lat.

53. Emu (Dromaiidae) ? strusie australijskie, rodzina ptak?w z rzedu kazuarowych. Obejmuje ptaki ladowe, nielotne i szybko biegajace, zamieszkujace cala Australie. Ptaki te charakteryzuja sie redukcja skrzydla, lotek i ster?wek. Ich pi?ra przypominaja siersc. Odzywiaja sie trawa, nasionami, owocami i owadami. Do rodziny nalezy jeden rodzaj i nastepujace gatunki: Rodzaj: Dromaius emu (Dromaius novaehollandiae) D. n. novaehollandiae D. n. woodwardi D. n. rothchildi emu czarne (Dromaius ater syn. Dromaius novaehollandiae ater) ? emu male (Dromaius baudinianus syn. Dromaius novaehollandiae baudinianus) ?

54. Labedz czarny (Cygnus atratus) - ptak z rodziny kaczkowatych. Duzy labedz czarny ma dluga szyje i jaskrawoczerwony dzi?b oraz biale lotki, wyraznie widoczne podczas lotu. Dorosle mlode ptaki sa ciemnobrazowe. Najczesciej wydaje trabiacy glos. Tak jak inne blaszkodziobe, labedzie czarne gubia w czasie pierzenia wszystkie lotki jednoczesnie i nie moga przez okolo 4-5 tygodni latac. Dlugosc ciala 110 - 140 cm (mniej wiecej polowa przypada na glowe i szyje) Rozpietosc skrzydel 160 - 200 cm Masa ciala samce do 6 kg, samice do 5 kg Labedzie czarne zywia sie przede wszystkim pedami i liscmi roslin wodnych, na ladzie jedza r?wniez trawe i ziola. Dzieki dlugiej szyi moga przy przeszukiwaniu dna osiagnac glebokosc do 1 m. Legi labedzi czarnych moga odbywac sie prawie we wszystkich porach roku. Przez dlugi czas przypuszczano, ze r?wniez labedzie czarne sa monogamiczne. Okazalo sie jednak, ze dookola pojedynczego gniazda wystepuja r?zne zgrupowania. Znajdywano nie tylko pary, lecz takze pojedyncze samce i samice z jajami, a nawet wyjatkowo dwa samce ze soba. Gniazda stoja zwykle w wodzie lub jej poblizu: jako miejsca legowe moga sluzyc takze dosc kr?tko istniejace wody sezonowe. Ptaki dosc czesto tworza luzniejsze kolonie. Liczba skladanych jaj moze sie znacznie wahac, zwykle wynosi jednak 4-5. Wysiadywanie (wysiaduja samce i samice) trwa co najmniej 40 dni. Mlode juz w pierwszym dniu zycia przyjmuja pokarm. U samotnych par oboje rodzice troszcza sie o potomstwo, w koloniach tworza sie czesto wieksze grupy mlodych, szczeg?lnie wtedy, gdy pozywienie jest nier?wnomiernie rozlozone. Po 150-170 dniach mlode labedzie czarne potrafia latac. Dojrzalosc plciowa uzyskuja w wieku okolo 3 lat. Szeroko rozpowszechniony na kazdego rodzaju stojacych i wolno plynacych wodach sr?dladowych, a takze w chronionych zatokach morskich i lagunach; czesto jest r?wniez p?loswojonym ptakiem park?w. Unika w?d szybko plynacych i na kt?rych powstaja wysokie fale.

55. Iwona Lisowska Klasa IIa



Presentation Statistics
Views on SlideServe : 58
Views from Embeds : 0

Presentation Categories


Other Related Presentations

Copyright © 2014 SlideServe. All rights reserved | Powered By DigitalOfficePro