Temat: Stawy kończyny górnej, kości i połączenia ręki. Kończyna dolna ( obręcz i część wo...
Download
1 / 68

Stawy i więzozrosty kończyny górnej. Obręcz kończyny górnej - PowerPoint PPT Presentation


  • 453 Views
  • Uploaded on

Temat: Stawy kończyny górnej, kości i połączenia ręki. Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach. Stawy i więzozrosty kończyny górnej. Obręcz kończyny górnej

loader
I am the owner, or an agent authorized to act on behalf of the owner, of the copyrighted work described.
capcha
Download Presentation

PowerPoint Slideshow about ' Stawy i więzozrosty kończyny górnej. Obręcz kończyny górnej' - happy


An Image/Link below is provided (as is) to download presentation

Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author.While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server.


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - E N D - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Presentation Transcript

Temat: Stawy kończyny górnej, kości i połączenia ręki. Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach.


Stawy i więzozrosty kończyny górnej. Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach.

Obręcz kończyny górnej

Staw mostkowo – obojczykowy – Głową w stawie jest koniec mostkowy obojczyka a panewką wcięcie obojczykowe na mostku. Jest to staw zbliżony kształtem do kulistego wolnego i jest uzupełniony przez krążek stawowy. Ruchy w nim są mocno ograniczone przez aparat więzadłowy.

Więzadła ubezpieczające ten staw:

Więzadło mostkowo-obojczykowe przednie i tylne

Więzadło między obojczykowe

Więzadło żebrowo-objczykowe


  • Staw barkowo-obojczykowy Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach. – Głową w stawie jest koniec barkowy obojczyka a panewką wyrostek barkowy łopatki . Ruchy w tym stawie są jeszcze mocniej ograniczone o charakterze ruchów jak w stawie kulistym wolnym. Staw często jest uzupełniany przez krążek stawowy.

  • Więzadła:

  • Więzadło barkowo-obojczykowe

  • Więzadło kruczo-obojczykowe

    • Więzadło czworoboczne

    • Więzadło stożkowate

  • Więzozrosty łopatki:

  • Więzadło kruczo barkowe – tworzy sklepienie stawu ramiennego – ogranicza odwiedzenie kończyny górnej.

  • Więzadło poprzeczne łopatki górne

  • Więzadło poprzeczne łopatki dolne


  • Stawy części wolnej kończyny górnej. Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach.

    Połączenia kości ramiennej

    Staw ramienny. Głowa w stawie kształtu fragmentu kuli jest utworzona przez głowę kości ramiennej. Panewka – mała i płytka leży na łopatce – wgłębienie stawowe. Panewka jest uzupełniona przez obrąbek stawowy, który ją pogłębia. Jest to staw kulisty wolny, wieloosiowy. Z wielu możliwych osi wybieramy trzy główne względem, których opisujemy ruchy w tym stawie. Względem osi pionowej wykonujemy w tym stawie ruchy obrotowe – do wewnątrz – nawracanie i na zewnątrz odwracanie. Względem osi poprzecznej wykonujemy ruchy zgięcia( do przodu) i prostowania ( do tyłu). Względem osi strzałkowej wykonujemy ruchy odwodzenie ( w bok) i przywodzenia ( w kierunku tułowia)Połączenie ruchów odwodzenia i przywodzenia i zginania i prostowania daje nam ruch obwodzenia. Zakres ruchu odwodzenia wynosi 90%.

    Więzadła:

    Więzadło kruczo-ramienne

    Więzadła obrąbkowo-ramienne


    Torebka prawego Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach.stawu ramiennego, widok przedni


    Clavicle –obojczyk Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach.

    Superior acromio-clavicular l.-więzadło barkowo-obojczykowe górne

    Acromion-wyrostek barkowy

    Greater tubercle – guzek większy kości ramiennej

    Tendon of Biceps – ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia

    Leszer Tubercle – guzek mniejszy kości ramiennej

    Anatomical Neck – Szyjka anatomiczna

    Capsular ligament- Więzadło torebkowe

    Coracoid process – wyrostek kruczy łopatki

    Coraco-hummeral lig. Więzadło kruczo ramienne

    Neck of scapula – Szyjka łopatki

    Coraco-clavicular lig.- Więzadło kruczo-obojczykowe

    Scapula-Łopatka


    Staw łokciowy Kończyna dolna ( obręcz i część wolna) kości i połączenia. Wstęp do miologii czyli nauki o mięśniach. jest stawem złożonym z trzech stawów. Dwa z nich pracują razem wykonując zgięcie i prostowanie powodują, że staw łokciowy jest funkcjonalnie stawem zawiasowym. Te dwa stawy to staw ramienno-łokciowy i ramienno-promieniowy. Staw trzeci jest zaliczany do połączeń kości przedramienia jest to staw promieniowo – łokciowy bliższy – obrotowy.

    Staw ramienno łokciowy. Głowa w tym stawie jest utworzona przez bloczek na końcu dalszym kości ramiennej. Panewkę tworzy wcięcie bloczkowe na kości łokciowej.

    Jest to czysty staw zawiasowy jednoosiowy.

    Staw ramienno-promieniowy. Głowa jest otworzona przez główkę na końcu dalszym kości ramiennej, panewkę tworzy dołek głowy kości promieniowej. Jest to staw kulisty wolny – wieloosiowy.

    Więzadła ubezpieczające staw łokciowy:

    Więzadło poboczne łokciowe

    Więzadło poboczne promieniowe



    Staw ramienno-łokciowy zawiasowy tyłu (po prawej stronie)


    Połączenia kości przedramienia tyłu (po prawej stronie)

    Staw promieniowo łokciowy bliższy. Głowa w stawie jest utworzona przez obwód stawowy głowy kości promieniowej, panewka przez wcięcie promieniowe na kości łokciowej i więzadło pierścieniowate kości łokciowej. Więzadło to przyczepia się do przedniej i tylnego brzegu wcięcia i obejmuje obwód stawowy głowy kości promieniowej.

    Staw promieniowo łokciowy dalszy głowa utworzona jest przez obwód stawowy głowy kości łokciowej na jej końcu dalszym, panewkę tworzy wcięcie łokciowe na kości promieniowej.

    Błona międzykostna przedramienia łączy obie kości na całej długości – rodzaj więzozrostu.


    Staw promieniowo-łokciowy bliższy tyłu (po prawej stronie)


    Staw promieniowo-łokciowy dalszy i tyłu (po prawej stronie)

    błona międzykostna przedramienia


    Kości ręki tyłu (po prawej stronie)

    W skład ręki wchodzi zwykle 27 kości. Odróżniamy w niej trzy odcinki:

    Nadgarstek

    śródręcze

    palce

    Kości nadgarstka w liczbie 8 to:

    Szereg pierwszy ( bliższy):

    kość łódeczkowata

    kość księżycowata

    kość trójgraniasta

    kość grochowata

    Kości szeregu drugiego ( dalszego) to:

    kość czworoboczna większa

    kość czworoboczna mniejsza

    kość główkowata

    kość haczykowata


    A - kość łódeczkowata B - kość księżycowata C - kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata


    Kości kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata śródręcza

    Śródręcze składa się z pięciu kości, które oznaczamy liczbami rozpoczynając od strony promieniowej. Są to kości długie. Każda ma trzon , koniec bliższy czyli podstawę i koniec dalszy czyli głowę.


    Kości kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata palców ręki

    Nazywamy je paliczkami. Palce ( cztery od strony łokciowej ) mają po trzy paliczki – bliższy, środkowy i dalszy zaś kciuk ma ich tylko dwa – bliższy i dalszy. Paliczki zaliczamy do kości długich. Mają trzon koniec bliższy czyli podstawę i koniec dalszy czyli głowę. Głowa paliczków dalszych nazywa się guzowatością ze względu na jej kształt.


    Połączenia ręki – stawy kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata

    Staw promieniowo-nadgarstkowy – staw nadgarstkowy bliższy – eliptyczny. Panewka jest utworzona przez kość promieniową i krążek stawowy po stronie łokciowej. Głowa to kości nadgarstka szeregu bliższego.


    Staw śródnadgarstkowy - nadgarstkowy dalszy kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata . Utworzony jest przez dwa szeregi kości nadgarstka. Funkcjonalnie jest to też staw eliptyczny. Każdy z szeregów tworzy jednocześnie główkę i panewkę stawu. Szereg bliższy tworzy główkę po stronie promieniowej i panewkę po stronie łokciowej a szereg dalszy odwrotnie

    Kości nadgarstka w poszczególnych szeregach łączą się ze sobą stawami między nadgarstkowymi – płaskimi o małej ruchomości.


    • Stawy nadgarstkowo-śródręczne i między śródręczne kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata

      • Stawy nadgarstkowo- śródręczne palców od 2 do 5 .Są to stawy płaskie o napiętych torebkach i małej ruchomości.

      • Staw nadgarstkowo-śródręczny kciuka należy do stawów siodełkowych. Jest to staw dwuosiowy. Możliwe w nim ruchy to:

        • przeciwstawianie i odprowadzanie kciuka

        • odwodzenie i przywodzenie kciuka

        • obwodzenie

      • stawy między śródręczne o małej ruchomości. Ich szczeliny stawowe łączą się ze szczelinami stawów nadgarstkowo-śródręcznych kości 2-5.


    Stawy palców ręki kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata

    Stawy śródręczno-paliczkowe – stawy kuliste o ograniczonej przez silne więzadła ruchomości. Taką budowę mają stawy 2-5.

    Staw śródręczno-paliczkowy kciuka – czysty staw zawiasowy.

    Stawy międzypaliczkowe. Są one wszystkie stawami zawiasowymi.


    Stawy śródręczno-paliczkowe kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata


    Stawy międzypaliczkowe kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata


    • Kończyna dolna kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata zbudowana jest z części wolnej, w skład której wchodzą:

      • Udo

      • Podudzie

      • Stopa, w której wyróżniamy:

        • Stęp

        • Śródstopie

        • Palce

          • Palce 2-5

          • Paluch (1)


    • obręczy kończyny dolnej kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata . Obręcz jest zamknięta w przeciwieństwie do obręcz kończyny górnej. Obręcz kończyny dolnej utworzona jest przez dwie kości miedniczne. Uzupełniona jest od tyłu przez nie należącą do obręczy kość krzyżową, z przodu zamknięta jest przez spojenie łonowe. Kość miedniczna powstała ze zrośnięcia trzech kości:

      • Kości biodrowej

      • Kości łonowej

      • Kości kulszowej


    • Pierwszą z kości budujących kość miedniczną jest kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata kość biodrowa w obrębie, której wyróżniamy:

    • Trzon, który buduje 1/3 górną panewki stawu biodrowego,

    • Talerz kości biodrowej, który ma:

      • Powierzchnię pośladkową – miejsce przyczepu mięśni pośladkowych, występują na niej kresy pośladkowe tylna, przednia i dolna.

      • Powierzchnię krzyżowo- biodrową, na której leży dół biodrowy – miejsce przyczepu mięśnia biodrowego. Do tyłu od jego miejsca przyczepu leży powierzchnia uchowata. Jest ona miejscem stawowego połączenia kości miednicznej z kością krzyżową o takiej samej nazwie. Do tyłu od niej leży guzowatość biodrowa będąca miejscem przyczepu więzadeł wzmacniających ten staw.

      • Talerz jest na swoim górnym brzegu zgrubiały i tworzy grzebień kości biodrowej. Ma on trzy wargi boczną, pośrednią i przyśrodkową. Z przodu leżą na nim kolec biodrowy przedni dolny i kolec biodrowy przedni górny, a z tyłu kolec biodrowy tylny dolny i kolec biodrowy tylny górny.


    • grzebień kości biodrowej kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata

    • kolec biodrowy przedni górny

    Trzon

    Talerz kości biodrowej

    • kolec biodrowy przedni dolny

    • kolec biodrowy tylny dolny

    • kolec biodrowy tylny górny


    Kość kulszowa kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata

    Trzon

    wcięcie kulszowe większe

    wcięcie kulszowe mniejsze

    kolec kulszowy

    guz kulszowy

    Gałąź kości kulszowej


    W kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata kości łonowej wyróżniamy:

    Trzon, który tworzy 1/3 przednio dolną panewki stawu biodrowego

    Gałąź górną, która wraz z

    Gałęzią dolną tworzy miejsce przyczepu dla mięśni i zamyka od przodu otwór zasłoniony. Obie gałęzie dolne łączą się spojeniem łonowym zamykając od przodu miednicę.

    Panewka leży na zewnętrznej powierzchni kości miednicznej. Wgłębienie jest objęte wysokim wałem kostnym do którego przytwierdza się obrąbek panewkowy dodatkowo go pogłębiający. Wał jest u dołu przerwany przez wcięcie panewki.. Zamyka go więzadło poprzeczne panewki. Wcięcie prowadzi do dołu panewki, wewnątrz którego znajduje się powierzchnia stawowa nazywana powierzchnią księżycowatą.


    K kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata ość łonowa

    Trzon

    Gałąź górna

    Gałąź dolna


    Rusztowanie kość trójgraniasta D - kość grochowata E - kość czworoboczna większa F - kość czworoboczna mniejsza G - kość główkowata H - kość haczykowata uda czyli pierwszej części wolnej kończyny dolnej stanowi kość udowa. Jest to kość długa. Ma trzon, koniec bliższy i koniec dalszy.

    Na końcu bliższym ma:

    głowę w kształcie kuli z dołkiem

    szyjkę, która łączy się z trzonem pod kątem przeciętni wynoszącym około135*.

    na boczno- tylnej powierzchni leży krętarz większy kości udowej.

    zaś z tyłu i przyśrodkowo krętarz mniejszy kości udowej

    Staw biodrowy jest stawem kulistym panewkowym. Ruchy w nim są te same co w kulistym wolnym ale o mniejszym zakresie.

    Na końcu dalszym leżą:

    Kłykieć przyśrodkowy z nadkłykciem przyśrodkowym

    I kłykieć boczny z nadkłykciem bocznym

    Przedzielone są bruzdą międzykłykciową, zakończona od tyłu kresą między kłykciową, nad którą leży z tyłu powierzchnia podkolanowa. Do przodu bruzda międzykłykciowa przechodzi w powierzchnię rzepkową dla połączenia z rzepką.

    Trzon – na powierzchni tylnej trzonu zaznacza się kresa chropawa złożona z 2 warg -bocznej i przyśrodkowej, na końcu dalszym ograniczają one powierzchnię podkolanową. Warga przyśrodkowa kończy się na dole guzkiem przywodziciela. Warga boczna przechodzi ku górze w guzowatość pośladkową – nazywaną też krętarzem trzecim -miejsce przyczepu końcowego mięśnia pośladkowego wielkiego.


    • Rzepka jest mała płaską kością ograniczającą od przodu staw kolanowy. Ma powierzchnię

    • przednią i

    • tylną czyli stawową. Składa się on z dwóch pól – większego przyśrodkowego i mniejszego bocznego odpowiadających pod względem kształtu powierzchni rzepkowej kości udowej.

    • Brzeg górny stanowi podstawę rzepki, zbiegające się ku dołowi brzegi tworzą wierzchołek rzepki.


    Kości goleni: przodu staw kolanowy. Ma powierzchnię

    Szkielet kostny goleni stanowią kość piszczelowa i kość strzałkowa.

    Kość piszczelowa jest kością długą, ma trzon, koniec bliższy i koniec dalszy.

    Na rozbudowanym końcu bliższym na jego powierzchni górnej leżą dwie, wklęsłe powierzchnie stawowe. Są one położone na kłykciach bocznym i przyśrodkowym kości piszczelowej i służą do stawowego połączenia z kłykciami kości udowej. Pomiędzy kłykciami kości piszczelowej leży wyniosłość międzykłykciowa ograniczona po bokach guzkami międzykłykciowymi bocznym i przyśrodkowym. Zagłębienia leżące do przodu i do tyłu od wyniosłości międzykłykciowej to pole międzykłykciowe tylne i przednie. Z przodu poniżej powierzchni stawowej leży guzowatość kości piszczelowej miejsce przyczepu końcowego mięśnia czworogłowego uda.

    Bocznie na kłykciu bocznym leży mała powierzchnia stawowa dla połączenia z kością strzałkową.

    Na końcu dalszym leży :

    wcięcie strzałkowe dla połączenia ze strzałką

    kostka przy środkowa, na jej bocznej powierzchni i na dolnej powierzchni kości piszczelowej leży powierzchnia stawowa dla połączenia z kością skokową( stęp).

    Na trzonie kości piszczelowej wyróżniamy trzy powierzchnie: przyśrodkowa, tylna i boczna i trzy brzegi: przedni – ostry łatwo można uszkodzić skórę w trakcie urazu o jego krawędź, brzeg przyśrodkowy, z którym łączy się błona międzykostna kości podudzia.


    Kość strzałkowa jest cienka delikatną kością zaliczaną do kości długich.

    Trzon strzałki jest trójgraniasty, ma trzy powierzchnie – przyśrodkową, boczna i tylną, oraz trzy brzegi - przedni, tylny i międzykostny.

    Na końcu bliższym leży –:

    głowa strzałki zakończona wierzchołkiem, a po stronie przyśrodkowej znajduje się powierzchnia stawowa piszczelowa.

    Szyjka strzałki

    Na końcu dalszym leży :

    Kostka boczna, która uzupełnia powierzchnię dla połączenia z kością skokową


    Połączenia w obrębie kończyny dolnej. zaliczaną do kości długich.

    Obręcz kończyny dolnej:

    Spojenie łonowe jest rodzajem chrząstkozrostu łączącym gałęzie górne kości łonowych. Jest ono wzmocnione przez dwa więzadła:

    Więzadło łonowe górne

    Więzadło łonowe łukowate

    Staw krzyżowo-łonowy jest utworzony przez powierzchnie stawowe uchowate kości biodrowej i krzyżowej. Jest to staw płaski o znikomej ruchomości.

    Więzozrosty miednicy

    Więzadła wzmacniające staw krzyżowo-biodrowy

    Więzadło krzyżowo biodrowe brzuszne

    Więzadła krzyżowo biodrowe grzbietowe( długie i krótkie)

    Więzadła krzyżowo- biodrowe międzykostne

    Więzadła biodrowo lędźwiowe


    • Więzadła łączące kość krzyżową z kością kulszową zaliczaną do kości długich.

      • więzadło krzyżowo-guzowe

      • więzadło krzyżowo-kulszowe

    • Błona zasłonowa i więzadło pachwinowe

    • Błona zasłonowa stanowi zamyka otwór zasłoniony i stanowi miejsce przyczepu dla mięśni zasłaniacza wewnętrznego i zewnętrznego.

    • Więzadło pachwinowe – ogranicza przestrzeń dla przejścia mięśni nerwów i naczyń.


    Połączenia części wolnej kończyny dolnej: zaliczaną do kości długich.

    Udo

    Staw biodrowy jest to staw kulisty panewkowy o ruchach takich samych jak w stawie kulistym wolnym ale o mniejszym zakresie. Panewką jest wgłębienie na kości miednicznej z obrąbkiem stawowym zamknięte od dołu więzadłem poprzecznym Głowę w stawie tworzy głowa kości udowej. Więzadła wzmacniające ten staw to:

    Więzadło biodrowo-udowe

    Więzadło kulszowo-udowe

    Więzadło łonowo-udowe

    Warstwa okrężna

    Więzadło głowy kości udowej


    Więzadło kulszowo-udowe zaliczaną do kości długich.


    Staw kolanowy: jest typowym stawem zawiasowym. Głowa w tym stawie jest utworzona przez kłykcie kości udowej przedzielone przez wcięcie międzykłykciowe. Panewkę tworzą wgłębienia stawowe na powierzchni kłykci kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepkowe. Łękotki stawowe pogłębiają powierzchnię stawową kości piszczelowej.

    Jest to największy staw w ludzkim organizmie.

    Więzadła wzmacniające ten staw to:

    Więzadło rzepki

    Troczki rzepki – boczny i przyśrodkowy

    Więzadło poboczne piszczelowe

    Więzadło poboczne strzałkowe

    Więzadło podkolanowe skośne

    Więzadło podkolanowe łukowate

    Więzadło krzyżowe przednie

    Więzadło krzyżowe tylne

    Kości podudzia połączone są ze sobą błoną międzykostna podudzia – jest to rodzaj więzozrostu.

    Staw strzałkowo-piszczelowy występuje jedynie na bliższym końcu kości podudzia. Jest to staw obrotowy. Głową tworzy głowa strzałki a panewkę wcięcie promieniowe na kości piszczelowej. Połączenia pomiędzy końcami dalszymi tych kości jest utworzone przez więzozrost strzałkowo-piszczelowy.


    Staw kolanowy - największy staw ustroju ludzkiego stawie jest utworzona przez kłykcie kości udowej przedzielone przez wcięcie międzykłykciowe. Panewkę tworzą wgłębienia stawowe na powierzchni kłykci kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepkowe. Łękotki stawowe pogłębiają powierzchnię stawową kości piszczelowej..

    Rezonans magnetyczny stawu kolanowego


    Więzadło krzyżowe przednie stawie jest utworzona przez kłykcie kości udowej przedzielone przez wcięcie międzykłykciowe. Panewkę tworzą wgłębienia stawowe na powierzchni kłykci kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepkowe. Łękotki stawowe pogłębiają powierzchnię stawową kości piszczelowej.

    Więzadło łękotkowo

    udowe boczne

    Łękotka przyśrodkowa

    W. poboczne przyśrodkowe

    Ścięgno m.podkolanowego

    Łękotka boczna

    Więzadło poboczne

    strzałkowe


    Wyróżniamy trzy typy tkanki mięśniowej: stawie jest utworzona przez kłykcie kości udowej przedzielone przez wcięcie międzykłykciowe. Panewkę tworzą wgłębienia stawowe na powierzchni kłykci kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepkowe. Łękotki stawowe pogłębiają powierzchnię stawową kości piszczelowej.

    tkanka mięśniowa gładka, której skurcz jest niezależny od naszej woli a zależny od pobudzenia przez układ nerwowy autonomiczny. Mięśnie gładkie występują naczyniach krwionośnych ( regulacja ciśnienia tętniczego), przewodzie pokarmowym ( perystaltyka), w drogach oddechowych ( skurcz oskrzeli).Układ autonomiczny ma dwie części współczulną i przywspółczulną i przykładowo ta ostatnia pobudza perystaltykę przewodu pokarmowego a część współczulna hamuje. Skurcz mięśni gładkich jest powolny ale długotrwały. Komórki tej tkanki są wrzecionowate i wyposażone w jedno jądro komórkowe.


    Tkanka mięśniowo poprzecznie prążkowana sercowa. Występuje ona w mięśniu sercowym. Jej komórki są dwujądrowe, jądra są położone centralnie. Komórki wykazują poprzeczne prążkowanie i łączą się wstawkami. Skurcz mięśnia sercowego zależny jest od pobudzenia przez włókna z układu nerwowego autonomicznego i od rytmicznych pobudzeń powodowanych przez własny rozrusznik serca.

    Preparat histologiczny mięśnia sercowego


    Tkanka mięśniowa poprzecznie prążkowana szkieletowa. Jej aktywność jest zależna od naszej woli. Komórki wykazują poprzeczne prążkowanie podobnie jak komórki mięśnia sercowego. W tk.m.p.p.s. komórki są wielojadrzaste a jądra są położone obwodowo. Całe centrum długiej komórki jest wypełnione włóknami kurczliwymi. Do włókien kurczliwych zaliczmy aktynę i miozynę.


    Aktyna jest włóknem cienkim wyposażonym w miejsce wiązania miozyny. W normalnej niepobudzonej tkance mięśniowej miejsce to jest zasłonięte przez leżące na nim włókno tropomiozyny. To ostatnie przytrzymywane jest w tej pozycji przez układ trzech włókien zwanych troponinami. Wyróżniamy troponinę ™, której funkcją jest przytrzymywanie tropomiozyny, troponinę I – inhibującą czyli hamującą przyłączenie miozyny, troponinę C, która ma zdolność d przyłączenia jonu Ca++.

    Miozyna jest włóknem grubym wyposażonym w odchodzące pod kątem ostrym od głównego pnia główki miozynowe. W specyficznej sytuacji to jest w momencie połączenia się z miejscem wiązania miozyny na aktynie główki uzyskują właściwości ATP-azy to jest zdolność do hydrolizy ATP i tym samym wyzwolenia energii potrzebnej do skurczu. Jak już wcześniej powiedziano komórka mięśnia poprzecznie prążkowanego jest długim walcem wypełnionym włóknami kurczliwymi. Włókna te są otoczone siecią gładkiej siateczki śródplazmatycznej. Jedną z jej funkcji jest magazynowanie wapnia.


    Pobudzenie do skurczu tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    Główka miozynowa wiąże się na ułamek sekundy z aktyną uzyskuje właściwości ATP-azy, rozkłada ATP. W wyniku uwolnionej w ten sposób energii dochodzi do mikro-skurczu, te sumując się dają skurcz mięśnia. W momencie odcięcia impulsacji kanały wpompowują Ca++ do wnętrza gładkiej siateczki śródplazmatycznej. Zmienia się układ troponin zasłaniając miejsce wiązania miozyny na aktynie i dochodzi do mikro-rozkurczu mięśnia.

    Najczęściej jest on wspomagany przez skurcz mięśnia działającego antagonistycznie.


    Miologia prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie. jest nauką o układzie narządu ruchu czynnym, który tworzą mięśnie. Jest ona nierozerwalnie związana z wcześniej poznaną osteologią, nauką o kościach, o układzie narządu ruchu biernym.

    Z wcześniej poznanych grup mięśniowych w miologii najważniejsza jest tkanka mięśniowa poprzecznie prążkowana szkieletowa, której włókna kurczą się zależnie od naszej woli. Z tej tkanki zbudowane są mięśnie szkieletowe i mimiczne naszego ciała.

    Położenie mięśni:

    Rozróżniamy pod względem położenia mięśnieskórne i mięśnie szkieletowe. Te pierwsze czyli skórne położone są bezpośrednio pod skórą i związane z nią co najmniej jednym ze swoich przyczepów. U człowieka zachowały się jedynie na twarzy, szyi i ręce.

    Mięśnie szkieletowe położone są pod powięzią powierzchowną.

    W znacznej większości obydwoma końcami są przytwierdzone do kości. Pozostałe to m.sz. związane z narządami zmysłów – mięśnie poruszające gałką oczną, mięśnie kosteczek słuchowych,


    Liczba: prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    Liczba mięsni nie jest dokładnie określona ze względu na trudności z określeniem czy dana jednostka mięśniowa jest już oddzielnym mięśniem czy też częścią innego mięśnia. Ich liczba waha się od 300-500. Wg. Eislera mięśni szkieletowych jest 329 i 49 mięsni poprzecznie prążkowanych trzew i narządów zmysłów.

    Masa :

    U osoby średniego wzrostu wynosi od 25 do 35 kg. W mężczyzn z reguły stanowi większy odsetek masy ciała niż u kobiet. Poprzez ćwiczenia można znacznie zwiększyć masę mięśniową. Powoduje to też przesunięcie przemiany materii na korzyść mięśni.

    Barwa:

    Ukrwienie nadaje mięśniowi czerwoną barwę. Ponadto dzielimy mięśnie na czerwone i białe. Mięśnie czerwone zdolne są do długotrwałego ale powolnego skurczu. Mięsnie białe kurczą się szybko i szybko się męczą. W pierwszym rodzaju mięśni nagromadzony jest barwnik podobny do hemoglobiny – mioglobina, która dostarcza tym mięśniom tlenu podczas długotrwałego skurczu ( wtedy pogorszone jest ukrwienie). W mięśniach białych jest niewiele mioglobiny. Jako źródło energii wykorzystują glikolizę beztlenową spalając glukozę. Do mięśni czerwonych zaliczmy np. mięsnie pośladkowe. Do mięsni białych mięśnie poruszające gałką oczna.U człowieka to rozróżnienie nie jest precyzyjne. Większość naszych mięsni stanowi mieszaninę obu typów.


    Nazwa: prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    Często zawiera miejsca przyczepu np. kruczo-ramienny, położenie np. ramienny, kierunek przebiegu np. skośny, kształt np. obły lub funkcję np. zginacz.

    Kształt: Wyróżniamy :

    Mięśnie długie-głownie na kończynach

    Mięśnie szerokie –wytwarzają ściany jam ciała

    Mięśnie krótkie – tam gdzie ruchy są nieznaczne leż wymagają dużej siły.

    Mięśnie mieszane

    Mięsnie zwieracze – o przebiegu okrężnym- tworzą pierścienie mięśniowe wokół otworów ciała.

    Przyczepy mięśni:

    Każdy mięsień ma co najmniej dwa punkty przyczepu. Jeden nazywamy początkiem, przyczepem początkowym mięśnia. Drugi nazywamy przyczepem, końcem lub przyczepem końcowym mięśnia. Najczęściej za początek uważamy część mięśnia położoną bliżej głowy lub centrum ciała. Na kończynach jest to część mięśnia o mniejszej ruchomości.


    Budowa mi nia dwug owego
    Budowa mięśnia dwugłowego prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    dwa ścięgna – umożliwiają przyczep mięśnia do kości

    brzusiec –zbudowany z tkanki mięśniowej

    ścięgno – zbudowanez tkanki łącznej włóknistej


    Ścięgno: prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    Mięsień przytwierdzony jest do podłoża za pośrednictwem ścięgna. Ścięgna stanowią też część wewnętrznej i zewnętrznej budowy mięśnia.

    Skład mięśnia:

    Część kurczącą się mięśnia nazywamy brzuścem. Drugą część stanowi łącznotkankowe ścięgno, przenoszące pracę mięśnia na układ kostny. Początek mięśnia nazywamy też głową a koniec ogonem mięśnia. Mięsień i kilku początkach to dwugłowy(biceps) lub trójgłowy. Mięsień o kilku końcach to dwuogonowy (bicaudatus).

    Stosunek brzuśca do ścięgna.

    Wyróżniamy:

    Mięśnie płaskie.

    Mięśnie wrzecionowate.

    Mięsnie półpierzaste.

    Mięśnie pierzaste.

    Mięśnie ze ścięgnem pośrednim czyli mięśnie dwubrzuścowe.

    Mięśnie ze smugami ścięgnistymi.


    Typy mi ni szkieletowych
    Typy mięśni szkieletowych prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    • m. prosty

    • m. dwubrzuścowy

    • m. płaski

    • m. wrzecionowaty

    • m. pierzasty

    • m. półpierzasty

    • m. dwugłowy


    Antagonistyczne dzia anie mi ni
    Antagonistyczne działanie mięśni: prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    • Mięśnie mają zdolność do aktywnegokurczenia się.

    • Ich rozkurcz jest aktem biernym – wymaga skurczu innego mięśnia.

    • Wyróżniamy dwie grupy czynnościowe mięśni: zginacze (przywodziciele) i prostowniki (odwodziciele).

    • Mięśnie wykonujące przeciwstawną czynność nazywamy antagonistycznymi.


    Budowa anatomiczna mi nia
    Budowa anatomiczna mięśnia prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    • Tkanka łączna wytwarzana na powierzchni mięśnia zwana jest omięsną.

    • W 1 mm3 mięśnia znajduje się 2000 naczyń krwionośnych włosowatych.


    Budowa mikroskopowa mięśni: prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie. Pojedyncze włókna mięśniowe są zgrupowane przez błonę łącznotkankową – śródmięsną. Grupy włókien są powiązane w pęczki mniejsze i większe przez mięsną wewnętrzną i zewnętrzną. Cały mięsień otoczony jest namięsną i powięzią mięśnia. Podobną budowę wewnętrzną mają ścięgna. Pojedyncze włókna ścięgien pogrupowane są przez śródścięgną. Pęczki małe i duże utworzone są przez ościęgną wewnętrzną i zewnętrzną. Całe ścięgno otoczone jest przez naścięgną


    Mięśnie grzbietu prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie. – dzielimy na powierzchowne i głębokie. Pierwsze biegną przeważnie do obręczy k. górnej i kości ramiennej. Unerwione są przez gałęzie brzuszne nn. rdzeniowych. Grupę głęboką, właściwe mięśnie grzbietu, unerwiają gałęzie grzbietowe (ich część gałęzie brzuszne) nn. rdzeniowych.

    Grupa powierzchowna dzieli się na mm. kolcowo-ramienne i kolcowo-żebrowe. Do mięśni kolcowo-ramiennych zaliczamy mięsień czworoboczny, najszerszy grzbietu, równoległoboczny i dźwigacz łopatki. Mięśnie kolcowo-żebrowe stanowią mm. zębate tylne.


    M.czworoboczny prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie. – początek: kresa karkowa górna k. potylicznej, więzadło karkowe i wyrostki kolczyste C7 i Th1-12. Przyczep końcowy – koniec barkowy obojczyka, wyrostek barkowy i grzebień łopatki. Czynność – zależy od tego, która część mięśnia się kurczy. Część górna podnosi ramiona do góry(wzruszanie ramionami) lub pochyla głowę do tyłu. Część środkowa- zbliża brzegi łopatek do kręgosłupa. Część dolna – obniża staw ramienny lub podnosi tułów do góry np. przy wciąganiu się po linie. Całość mięśnia kieruje panewkę stawu ramiennego ku górze, dzięki czemu możliwe jest odwodzenie kończyny górnej ponad poziom.

    M. najszerszy grzbietu – początek: wyrostki kolczyste Th 6-12, L 1-5, grzebień krzyżowy pośrodkowy, grzebień biodrowy-część tylna, na tylnej powierzchni 3-4 ostatnich żeber i na kącie dolnym łopatki, kończy się na guzku mniejszym kości ramiennej. Czynność – opuszcza podniesione ramię(przywodzi), nawraca i przeprostowuje. Przy ustalonym ramieniu jest pomocniczym mięśniem, wdechowym.

    M. równoległoboczny – początek – więzadło karkowe na wysokości C6,7 i wyrostki kolczyste Th 1-4 i więzadło nadkolcowe na tej wysokości, kończy się na brzegu przyśrodkowym łopatki. Mięsień podzielony jest przez naczynia i nerwy na część górną, szyjną – m. równoległoboczny mniejszy i część dolną, grzbietową – m. równoległoboczny większy. Czynność – przyciąga łopatkę do kręgosłupa, przyciska ją do żeber, kieruje panewkę stawu ramiennego do dołu.

    M. dźwigacz łopatki – rozpoczyna się na wyrostkach poprzecznych kręgów C1-4 i kończy się na brzegu przyśrodkowym łopatki od kata górnego do trójkąta grzebienia łopatki. Czynność – pociąga łopatkę ku górze, kieruje panewkę łopatki do dołu. Jednostronny skurcz przy ustalonej obręczy zgina kręgosłup szyjny w bok, obustronnie do tyłu.

    M. zębaty tylny górny – rozpoczyna się od więzadła karkowego i wyrostków kolczystych kręgów C6-Th2 i kończy się na zewnętrznej powierzchni II-V żebra.

    M. zębaty tylny dolny – początek – wyrostki kolczyste Th10-L2 i kończy się na IX-XII żebrze – obydwa mięśnie małe, uwstecznione, działają głównie jako mięśnie wdechowe.

    Głębokie mięśnie grzbietu – mięśnie kolcowo-poprzeczne – m. płatowate głowy i szyi.

    M. płatowaty głowy - początek – więzadło karkowe (C1-C7), koniec – wyrostek sutkowaty k. skroniowej.

    M. płatowaty szyi – początek wyrostki kolczyste Th3-5 i więzadło nadkolcowe na tej wysokości, koniec – wyrostki poprzeczne C1-3. Czynność – obustronny skurcz m. Płatowych zgina głowę ku tyłowi, jednostronny obraca twarz w tę samą stronę i do góry.


    M.czworoboczny prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    M. najszerszy grzbietu

    M. równoległoboczny

    M. dźwigacz łopatki


    • Mięsień krzyżowo-grzbietowy prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.dzieli się na m. biodrowo-żebrowy i m. najdłuższy. Tworzą one jeden mięsień zwany prostownikiem grzbietu.

    • M. biodrowo-żebrowy jest częścią boczną m. krzyżowo-grzbietowego. Dzieli się na część lędźwiową, piersiową i szyjną. Rozpoczyna się od grzebienia biodrowego, więzadeł krzyżowo-biodrowych, kości krzyżowej i wyrostków kolczystych kręgów Th11-12, L1-5, kończą się kolejne jego części na kątach 6-9 dolnych żeber, 6 górnych żeber i wyrostkach poprzecznych 4-6 kręgu szyjnego.

    • M. najdłuższy, przyśrodkowe pasmo m. krzyżowo-grzbietowego, dzieli się na część piersiową, szyjną i głowową. Część piersiowa rozpoczyna się razem z mięśniem biodrowo-żebrowym od wyrostków poprzecznych Th 6-12, a kończy się na wyrostkach poprzecznych dolnych kręgów szyjnych i wszystkich piersiowych. M. piersiowy szyi - początek – wyrostki poprzeczne Th1-4,6, koniec - guzki tylne wyrostków poprzecznych C 2-5. Ostatnia część – m. najdłuższy głowy – początek wyrostki poprzeczne Th 1-3, koniec wyrostek sutkowaty kości skroniowej.

    • Czynność m. biodrowo-żebrowy kurcząc się w całości działa jako silny prostownik grzbietu. Skurcz jednostronny – powoduje zgięcie tułowia w jedną stronę.

    • M. kolcowy – stanowi pasmo przyśrodkowe długich mięśni grzbietu, łączy ze sobą wyrostki kolczyste kręgów.

      • m. kolcowy klatki piersiowej – początek – L1-3, Th 11,12. Koniec – Th2-8.

      • m. kolcowy szyi – początek – Th1,2, C6,7, koniec – C2-4

    • m. kolcowy głowy – początek – Th1,2, C6,7, koniec – guzowatość potyliczna zewnętrzna


    Mięśnie poprzeczno – kolcowe prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    M. półkolcowy - przebiega od wyrostków poprzecznych( od dołu) do wyrostków kolczystych ( u góry) – pasma przeskakują po 4-8 kręgów. Ma części – m. półkolcowy klatki piersiowej i szyi – początek wyrostki poprzeczne kręgów piersiowych, kończy się na wyrostkach kolczystych Th1-6, C2-7. Część m. półkolcowy głowy – początek – Th1-6, C4-7( wyr. poprzeczne), koniec – k. potyliczna.

    Czynność działając jednostronnie – zginają kręgosłup w kierunku bocznym i obracają w stronę przeciwna. Obustronnie zginają głowę do tyłu.

    M. wielodzielny – pasma mijają 2-4 kręgi – ma silniejsze działanie obrotowe.

    M. skręcające – przeskakują po jednym kręgu – skręcają kręgosłup – kurcząc się jednostronnie, mają słabe działanie prostujące kręgosłup.

    Krótkie mięśnie grzbietu.

    M. międzykolcowe – łączą wyrostki kolczyste, mijają 1-2 kręgów – działanie prostujące kręgosłup. ( W części szyjnej są to mięsnie parzyste ze względu na obecność na tych kręgach podwójnych wyrostków kolczystych).

    M. międzypoprzeczne – łączą wyrostki poprzeczne – głównie działanie zginające kręgosłup w bok. ( W części lędźwiowej i szyjnej podwójne w pierwszej łączą wyrostki dodatkowe i żebrowe, w drugiej łączą przednie i tylne guzki wyrostków poprzecznych).


    Mięśnie podpotyliczne prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    M. skośny górny głowy – (przypuszczalnie najwyższy mięsień międzypoprzeczny) – początek – wyrostek poprzeczny kręgu szczytowego, koniec – przyśrodkowo na kości potylicznej.

    M. prosty tylny mniejszy głowy ( przypuszczalnie najwyższy mięsień międzykolcowy)– początek – guzek tylny kręgu szczytowego, koniec – pośrodkowo na kości potylicznej.

    M. prosty tylny większy głowy( przypuszczalnie drugi mięsień międzykolcowy)początek – wyrostek kolczysty kręgu obrotowego – koniec bocznie od poprzedniego na kości potylicznej.

    M. skośny dolny głowy ( etiologia jak poprzedniego) początek wyrostek kolczysty kręgu obrotowego, koniec – wyrostek poprzeczny kręgu szczytowego.

    M. prosty boczny głowy – początek – wyrostek poprzeczny kręgu szczytowego, koniec – na podstawie kości potylicznej ( odpowiada on najwyższemu mięśniowi międzypoprzecznemu przedniemu - łączącemu guzki przednie wyrostków poprzecznych).

    Czynność mięśni podpotylicznych – ruchy obrotowe głowy.


    • Mięśnie mimiczne twarzy prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie.

    • Mięsień naczaszny –złożony z :

      • Mięsień potyliczno czołowy.

        • Brzusiec potyliczny

        • Brzusiec czołowy – odpowiedzialny za powstanie poprzecznych zmarszczek na czole.

      • Mięsień ciemieniowo skroniowy.

    • Mięsień okrężny oka.

    • Część oczodołowa – odpowiada za mocne zaciskanie szpary powiekowej i powstanie przy tym promienistych zmarszczek przy kątach oczu tzw. kurzych łapek.

    • Część powiekowa – delikatnie zamyka oko.

    • Część łzowa – obejmuje swoimi włóknami woreczek łzowy i wyciska łzy.

    • Mięsień podłużny –mięśnie o tej nazwie biegną od nasady nosa równolegle do góry – ich skurcz powoduje powstanie poprzecznych zmarszczek u nasady nosa.

    • Mięsień marszczący brew– biegnie od nasady nosa na boki. Powoduje powstanie pionowych zmarszczek na czole.

    • Mięsień okrężny ust.

    • Część brzeżna -leży bliżej otworu ust. Powoduje zwężenie czerwieni wargowej.

    • Część wargowa - powoduje poszerzenie czerwieni wargowej i wywinięcie warg na zewnątrz.


    Mięsień szeroki szyi prążkowanej szkieletowej zachodzi pod wpływem naszej woli czyli do mięśnia musi dojść odpowiednie pobudzenia z ośrodkowego układu nerwowego. Impuls nerwowy przewodzony przez włókno nerwowe dochodzi do mięśnia i powoduje depolaryzację czyli zmianę ładunku błony komórkowej. Wywołuje to w leżącej w bezpośredniej bliskości błony komórkowej – gładkiej siateczce śródplazmatycznej reakcję polegającą na otwarciu kanałów wapniowych i uwolnieniu Ca do światła komórki. Ca wiąże się z troponiną C co powoduje zmianę konfiguracji układu troponin i przesunięcie tropomiozyny z miejsca wiązania miozyny na aktynie..

    Mięsień obniżacz wargi dolnej.

    Mięsień obniżacz kąta ust.

    Mięsień bródkowy – razem z poprzednik powodują powstanie miny - buzia w podkówkę.

    Mięsień śmiechowy– powoduje powstanie dołka w policzku.

    Mięsień jarzmowy większy– właściwy mięsień śmiechu.

    Mięsień jarzmowy mniejszy– pomocniczy mięsień śmiechu.

    Mięsień dźwigacz kąta ust.

    Mięsień dźwigacz wargi górnej.

    Mięsień dźwigacz wargi górnej i skrzydła nosa – dodatkowo rozszerza skrzydła nosa.

    Mięsień nosowy

    Część nosowa – współpracuje z poprzednim w ruchu rozszerzania skrzydeł nosa.

    Część poprzeczna – zwęża skrzydła nosa.

    Mięsień obniżacz przegrody nosa – współpracuje z częścią b. mięśnia nosowego.

    Mięsień policzkowy – inaczej mięsień trębaczy – pracuje przy wydymaniu policzków i wydmuchiwaniu powietrza.

    Mięsień uszny górny.

    Mięsień uszny przedni.

    Mięsień uszny tylny.

    Parzyste: 1b, 2a,b,c,8,10, 11,12,13,14,15,16b,17,18,19,20,21.

    Nieparzyste:1, 1a,5a,b,6,7,9,16,16a.