Istota parametry i narz dzia obr bki d wi ku
Download
1 / 30

Istota, parametry i narzędzia obróbki dźwięku - PowerPoint PPT Presentation


  • 143 Views
  • Uploaded on

Istota, parametry i narzędzia obróbki dźwięku. X. Menu. Istota dźwięku. Parametry. Narzędzia. Linki. INFO. X. Istota dźwięku. Dźwięk to fala akustyczna rozchodząca się w danym ośrodku sprężystym (ciele stałym, płynie, gazie). Dźwiękiem nazywamy drgania akustyczne rozchodzące

loader
I am the owner, or an agent authorized to act on behalf of the owner, of the copyrighted work described.
capcha
Download Presentation

PowerPoint Slideshow about ' Istota, parametry i narzędzia obróbki dźwięku' - barny


An Image/Link below is provided (as is) to download presentation

Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author.While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server.


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - E N D - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Presentation Transcript

X

Menu

Istota dźwięku

Parametry

Narzędzia

Linki

INFO


X

Istota dźwięku

Dźwięk to fala akustyczna rozchodząca się w danym

ośrodku sprężystym (ciele stałym, płynie, gazie).

Dźwiękiem nazywamy drgania akustyczne rozchodzące

się w ośrodku sprężystym zdolne wytworzyć wrażenie

słuchowe, które dla człowieka zawarte są w paśmie

między częstotliwościami granicznymi od ok. 20 Hz

do 20 kHz.


X

Dźwięk, jako drgania cząsteczek, może rozchodzić się

tylko w ośrodku sprężystym. Wynika z tego, że mamy

do czynienia z ruchem falowym, który charakteryzuje

się tym, iż cząsteczka pobudzona przekazuje energię

cząstce sąsiedniej, a sama drga wokół własnej osi.

Mamy trzy ośrodki sprężystości: - gazowy - ciekły – stały

W potocznym znaczeniu dźwięk to każde rozpoznawalne

przez człowieka pojedyncze wrażenie słuchowe.


X

  • Obiektywna klasyfikacja dźwięków jako fal:

  • ton

  • wieloton (dźwięk o widmie prążkowym)

  • - harmoniczny

  • nieharmoniczny

  • szum (mający widmo ciągłe)

  • - szum biały

  • - szum barwny


X

Pierwszego zapisu dźwięku za pomocą urządzenia

zwanego fonografem dokonał w 1877 r. Amerykanin

Thomas Alva Edison. Drgająca membrana przechwytywała

dźwięki i przekazywała je na igłę żłobiącą spiralny

rowek w obracającym się wałku pokrytym metalową folią.

Ponowne przejście igły wzdłuż wyrytych na wałku rowków

umożliwiało wprawienie w ruch innej membrany

połączonej z tubą głosową.

Dźwięk (w rozumieniu akustyki) składa się z tonów.


X

Parametry dźwięku

Właściwości fizyczne dźwięku mają swoje odpowiedniki

w grupie cech psychofizjologicznych. Można więc określić

dźwięk za pomocą następujących par parametrów :

  • częstotliwość -

wysokość

  • natężenie -

głośność

  • widmo -

barwa


X

Częstotliwość dźwięku

Zaburzenie ośrodka sprężystości powoduje naprzemienne

zagęszczanie i rozrzedzanie cząsteczek w określonym

rytmie. Liczba tych powtórzeń w jednostce czasu to

częstotliwość. Jednostką częstotliwości jest herc Hz

– jeden cykl na sekundę. Okres, czas potrzebny na

wykonanie pełnego cyklu jest w mierzony w sekundach s.

Częstotliwość jest odwrotnością okresu, im wyższa tym

krótszy okres drgań. Częstotliwość ściśle wiąże się z

subiektywnym wrażeniem wysokości dźwięku.


X

  • Zakres częstotliwości rozróżnianych przez zdrowego

  • człowieka mieści się w przedziale 16 Hz÷20 kHz. Dźwięki

  • poniżej tej granicy są zwane infradźwiękami, powyżej

  • ultra- lub hiperdźwiękami (ponad 100 MHz).

  • Niesłyszalne – odczuwane dotykiem jako wstrząsy i drżenia

  • przy dłuższym oddziaływaniu mogą niekorzystnie

  • wpływać na zdrowie.


X

Wysokość dźwięku

Wysokość dźwięku jest cechą subiektywną pozwalającą

rozróżniać dźwięki o różnej częstotliwości.

Drgania z przedziału 16÷300 Hz określa się jako niskie.

Dźwięki wysokie mieszczą się w paśmie 3000 Hz÷20kHz.

Ucho ludzkie najczulej reaguje na dźwięki średnie

(300÷3000 Hz).

Wrażenie wysokości zależy w pewnym stopniu od

głośności. Zależność ta zmienia się w funkcji

częstotliwości.


X

Tony do 1000 Hz obniżają swą wysokość ze wzrostem

głośności, przy czym im niższy dźwięk, tym większa

różnica wysokości. Powyżej 4000 Hz jest odwrotnie.

Większa głośność powoduje wzrost wysokości tonu.

W przypadku naturalnych dźwięków złożonych

będących sumą wielu drgań o różnej częstotliwości

i amplitudzie, zależności te nie są aż tak wyraźne.


X

Natężenie dźwięku

Energia dźwięku rozprzestrzenia się wraz z początkiem

fali akustycznej powodując chwilowe wzrosty i spadki

ciśnienia atmosferycznego (zagęszczenie i rozrzedzenie

sprężystego ośrodka). Owe różnice zwane ciśnieniem

akustycznym, są mierzone w skali Pascala – Pa. Częściej

stosowaną wielkością jest natężenie dźwięku, ściśle

związane z ciśnieniem akustycznym i określającym energię

początku fali, przepływającą w konkretnym czasie przez

określoną powierzchnię. Natężenie maleje wraz z

kwadratem odległości od źródła dźwięku.


X

Ogromna rozpiętość natężenia na które reaguje człowiek

sprawia że wygodniej wyrażać je w jednostkach

względnych, to jest w porównaniu z określoną wielkością

przyjętą za punkt odniesienia. Taką jednostką jest

decybel dB. Próg słyszalności to 0 dB. Poziom natężenia

10 dB oznacza dźwięk dziesięciokrotnie głośniejszy

różnica 30 dB – dźwięk silniejszy tysiąckrotnie itd.

Ujemne wartości decybeli wskazują na dźwięki cichsze

określoną liczbę razy. Poziom natężenie 130 dB to

granica bólu.


X

Głośność

Głośność to subiektywne odczucie natężenia dźwięku.

Zależy zarówno od natężenia jak i częstotliwości. Im

większe natężenie tym większa głośność. Przy stałym

natężeniu dźwięki niskie i wysokie wydają się cichsze

niż dźwięki o średniej częstotliwości (2÷4 kHz). Ma to

bezpośredni związek z czułością ucha, które w tym

zakresie wykazuje największą wrażliwość. Zależność

między wysokością dźwięku a jego natężeniem dającym

w całym paśmie wrażenie jednakowej głośności ukazują

tzw. krzywe izofoniczne – warstwice jednakowej

głośności.


X

Dolną granicę słyszalności tworzy linia łącząca dla różnych

częstotliwości punkty natężenia, przy których dźwięk

zaczyna być słyszany. Górną – linia przedstawiająca

natężenia przy których odczucie słuchowe przechodzi

w ból. Jednostką głośności jest fon, którego skala pokrywa

się poziomami natężenia dla częstotliwości 1000 Hz.

Dość łatwo zauważyć, że przy wysokich poziomach

rzędu 90÷100 fonów, wrażenie głośności w całym

paśmie bardziej się wyrównuje. Znaczy to, że ludzkie

dostosowuje się do poziomu natężenia dźwięku.


X

Widmo dźwięku

Każdy, dowolnie złożony, okresowy przebieg akustyczny

(np. dźwięk muzyczny) dzięki analizie Fouriera można

przedstawić jako pewną kombinację tonów sinusoidalnych

o różnej częstotliwości i amplitudzie. Najniższa

częstotliwość tak złożonej fali jest tzw. częstotliwością

podstawową i ona właśnie określa wysokość dźwięku.

Wyższe składowe – przytony – decydują o jego unikatowym

brzmieniu, pozwalającym rozróżnić dźwięki tej samej

wysokości grane np. na różnych instrumentach.


X

Jeśli częstotliwości przytonów są krotnościami

częstotliwości podstawowej to są nazywamy je

harmonicznymi lub alikwotami, a powstałe w ten

sposób dźwięki wielotonami harmonicznymi. Drgania

będące sumą tonów nieuporządkowanych tworzą

wielotony nieharmoniczne. Obydwa rodzaje można

zaprezentować w postaci prążków na osi częstotliwości

tak, by każdy dźwięk odpowiadał jednemu prążkowi o

wysokości reprezentującej jego amplitudę. Otrzymany w

taki sposób obraz przestawiający częstotliwości składowe

i ich amplitudy, tworzy widmo dźwięku.


X

Barwa dźwięku

Odmienna liczba, wysokość i względne natężenie

przytonów w stosunku do tej samej częstotliwości

podstawowej pozwala ludzkiemu uchu rozróżnić

brzmienie różnych instrumentów. Dzieje się tak

ponieważ każdy z tych instrumentów ma swoją unikalną

barwę. Proces identyfikowania barwy wiąże się z pojęciem

transjentów tzn. przejściowych stanów poprzedzających

lub kończących dźwięk, kiedy to każda ze składowych –

zanim osiągnie w miarę stały poziom – narasta z różną

intensywnością. Na przykład w dźwięku skrzypiec pierwsze

dwa przytony nabrzmiewają wolniej niż alikwoty wyższe.


X

Długo brzmiące, jednakowe pod względem wysokości

i niezmienne w głośności dźwięki różnych instrumentów

pozbawione transjentów, tracą swój unikalny charakter.

Wierne odtworzenie transjentów odgrywa kluczową rolę

w reprodukowanym dźwięku. Najpoważniejszymi

przeszkodami są mechaniczne (mikrofon, głośnik)

i elektryczna (pojemność i indukcyjność układów

elektronicznych) „bezwładność” aparatury audio, nie dość

szybkiej by w niezniekształconej postaci transjenty te

odwzorować.


X

Narzędzia do obróbki dźwięku

Poniżej przedstawione jest kilka programów do

obróbki audio:

  • Audacity

  • GoldWave

  • Wavelab

  • Sound Forge


X

Audacity

Audacity to zaawansowany i wielościeżkowy edytor

plików dźwiękowych rozpowszechniany na licencji

GNU GPL.

Audacity otwiera pliki WAV, AIFF, AU, MIDI, MP3 i OGG

zapisuje zbiory WAV, MP3 oraz OGG. Program posiada

rozbudowane menu efektów - dostępny jest między

innymi kompresor, echo, podbicie basów, equalizer, filtry

odszumiacz, wyciszanie i inne. Audacity obsługuje też

wtyczki LADSPA, nyquist i VST (przez vstserver)

co pozwala na łatwe rozszerzenie jego funkcjonalności.


Program dostępny

jest w wersjach

dla systemów typu

Unix/Linux, Windows

i MacOS.

główne okno programu w wersji

pod Linuksa


X

GoldWave

GoldWave - program służący do zaawansowanej obróbki

dźwięku cyfrowego. Pozwala na edycję, odtwarzanie

miksowanie oraz analizowanie plików audio. Aplikacja

posiada wiele przydatnych efektów i filtrów (np.

equalizer, doppler, flanger). Funkcja CD audio extraction

pozwala na zgrywanie ścieżek audio do popularnych

formatów dźwiękowych.

Aplikacja obsługuje formaty wav, mp3, ogg, aiff, au

vox, mat, snd oraz voc.


X

główne okno programu w środowisku

Windows


X

WaveLab

WaveLab firmy Steinberg od lat przewodzi stawce

edytorów audio i przez wielu użytkowników uważany

jest za narzędzie najszybsze i najbardziej profesjonalne.

Istotnie, kolejne wersje WaveLab wprowadzają

innowacje niespotykane dotąd w programach tego typu.

Jego cechą charakterystyczną jest duża liczba efektów

własnych, a także szeroki wybór pluginów rozszerzających

funkcjonalność programu. Niewątpliwie do zalet należy

możliwość odwzorowania widma dźwięku w trzech

wymiarach.


X

WaveLab 4.0 – okno główne


X

Sound Forge

  • Profesjonalny edytor audio, znajdujący zastosowanie

  • nawet w studiach muzycznych. Umożliwia nieliniową

  • edycję dźwięku, dając do dyspozycji dziesiątki

  • narzędzi, efektów i filtrów.

  • Aplikacja obsługuje wszystkie popularne formaty

  • plików dźwiękowych (m.in. MP3, WAV, OGG, VOX)

  • i doskonale radzi sobie z mediami strumieniowymi

  • Real Audio G2 oraz Active Streaming Format (ASF).

  • Sound Forge pozwala na pełen mastering płyt CD, łącznie

  • z edycją playlist, a także na obróbkę ścieżki dźwiękowej

  • plików AVI.


X

Sound Forge w wersji 7


X

Linki

http://audacity.sourceforge.net - strona główna edytora

audio Audacity

http://www.goldwave.com - strona domowa programu

GoldWave

http://www.steinberg.net - witryna firmy Steinberg

tworzącej aplikację WaveLab

http://www.sonymediasoftware.com - strona firmy Sony

wydawcy programu Sound Forge


X

INFO

Autor : Maciej Ruciński

Klasa : IILB 2005/2006

Źródła :

http://pl.wikipedia.org

Podręcznik Przetwarzanie Informacji część 2

Wydawnictwo WSiP


ad